The Callas: “Δύο πράγματα μας κάνουν σε αυτή τη ζωή: η τέχνη και η μουσική”

Αδέρφια, καθώς και μουσικό και καλλιτεχνικό δίδυμο, πολυμήχανοι και πολύ ταλαντούχοι, ο Άρης και ο Λάκης Τζόνας είναι περισσότερο γνωστοί ως Καλάς, όνομα προς τιμή των δύο ηρώων τους, της Μαρίας Κάλας από τη μια, του Νικόλαου Καλά από την άλλη. Μην ψάχνετε ακριβώς ποια μούσα υπηρετούν ή ποιο καλλιτεχνικό ρεύμα αντιπροσωπεύουν – κρατούν ανοιχτούς ορίζοντες, αγαπούν τις προκλήσεις και τους αρέσει να βουτούν σε διαφορετικά νερά κάθε φορά, όπως το σύγχρονο «homo universalis». Το κοινό τους σημείο είναι οι εκφραστικές αναζητήσεις και η αγάπη τους, το καζάνι της δημιουργίας πέρα ​​από συμβάσεις και σφραγίδες, όπως λένε. Συνηθισμένοι να συνεργάζονται, εμφύσησαν το ίδιο πνεύμα στη συλλογικότητα DIY Velvet, την οποία ίδρυσαν το 2005, η οποία περιλαμβάνει εικαστικούς καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές, χορευτές, χορογράφους, μουσικούς, γραφίστες και άλλους καλλιτέχνες και τεχνικούς που μοιράζονται το όραμά τους, επιμελητές όπως η Nadia Αργυροπούλου, μόνιμη επιμελήτριά τους τα τελευταία χρόνια, αλλά και συγγενείς με καλλιτεχνικό σερί όπως η μητέρα και η θεία τους!

Απόγονοι προσφύγων από τη Μικρά Ασία, παιδιά του διάσημου φωτογράφου Jonas, γεννήθηκαν στον Βύρωνα, μεγάλωσαν στη Γλυφάδα, τριγύρισαν στις πιο ταραγμένες γωνιές της πόλης και πλέον ζουν στο Μετς. Χάρη και στο επάγγελμα του πατέρα τους, ήρθαν από μικροί σε επαφή με τον κόσμο της τέχνης, παρασύρθηκαν από αυτόν και ξεκίνησαν τους πρώτους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς τους ήδη από το Λύκειο. Από την αρχή, η φωτογραφία ήταν το πιο οικείο εκφραστικό τους μέσο, ​​γι’ αυτό γράφτηκαν αρχικά στο Focus και στη συνέχεια, με τη θερμή παρότρυνση του καθηγητή και μέντορά τους Σταύρου Μπονάτσου, έδωσαν εξετάσεις και πέρασαν στο MA-Chelsea College of Arts. Αλλά το Λονδίνο, αν και είναι ένας «παράδεισος» για νέους καλλιτέχνες, δεν τους κρατά πίσω, προτιμούν να δοκιμάσουν πρώτα τον εαυτό τους στη χώρα τους και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει – αφενός, πλοηγούνται με πιο καθαρό μυαλό, Από την άλλη, παρά την οικονομική κρίση που μεσολάβησε ή εξαιτίας της, η καλλιτεχνική παραγωγή στην Αθήνα εκτινάχθηκε στα ύψη, καθιστώντας την πόλη σημαντικό προορισμό στον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτιστικό χάρτη.

Ακριβώς επειδή δουλεύουμε ως δίδυμο, μοιραζόμαστε ιδέες και κίνητρα, δεν σημαίνει ότι μερικές φορές δεν έχουμε «τσακωμούς», αλλά κάπως τελικά συμβαίνει και ξαναβρίσκουμε ο ένας τον άλλον. Είμαι πιο οργανωμένος άνθρωπος, του Λάκη αρέσει να χάνεται.

Το στούντιο που άνοιξαν στην καρδιά του ιστορικού κέντρου, στην οδό Μιλτιάδου στο Μοναστηράκι, έγινε το εργαστήριό τους και ταυτόχρονα αφετηρία για την καλλιτεχνική ζωή της πόλης: μουσικές παραστάσεις, εκθέσεις, σεμινάρια, προβολές ταινιών, εργαστήρια, πάρτι. , και όλα τα άλλα τους κάνουν «κλικ». Είναι δύσκολο να πει κανείς αν αυτό είναι το πρώτο ή το δεύτερο σπίτι τους, αφού είναι εκεί καθημερινά, εκτός αν βγαίνουν σε συναυλίες και εκθέσεις στο λεκανοπέδιο ή στην περιοχή, ή περιοδεύουν Ευρώπη και Αμερική, μουσικά και πολιτιστικά φεστιβάλ, γκαλερί. , κέντρα τέχνης, αίθουσες συναυλιών, στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Facebook Κελάδημα
Είναι ένα πολύπλευρο έργο που εργάζονται εδώ και δύο χρόνια και το οποίο συμπυκνώνει κατά κάποιον τρόπο το καλλιτεχνικό και πολιτιστικό τους σύμπαν. Φωτογραφία: Paris Tavitian/LIFO

Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ, το τελευταίο εκ των οποίων είναι το LP «I am a hotel» (Inner Ear, 2020), έχουν κάνει πολλές ζωντανές εμφανίσεις σε συναυλίες και φεστιβάλ, έργα τους έχουν εκτεθεί, μεταξύ άλλων, στο Η Documenta14, στο Paris Palais de Tokyo, η ΔΕΣΤΕ, η Μπενάκη, η Μπιενάλε της Αθήνας, η Στέγη και ο Breeder, διοργάνωσαν εικαστικές και μουσικές εκδηλώσεις σε απρόσμενα μέρη, όπως το Σίγρι, το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου, η Ύδρα, αλλά και στο χωριό τους, τη Θερμησία. Στην Αργολίδα, όπου εγκαταστάθηκαν αρχικά, οι παππούδες τους δημιουργούν ρούχα και κοστούμια για τις ανάγκες των παραστάσεων τους. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτα είναι τα ομαδικά έργα που προέκυψαν από την ομάδα Velvet, συμπεριλαμβανομένου του μηνιαίου δωρεάν πολιτιστικού τύπου “Velvet magazine”, των Velvet Festivals στο Bios και του αποκλειστικά γυναικείου περιοδικού “Lust Magazine” – φεμινιστικά θέματα και θέματα φύλου είχαν θέση στο έργο από την έναρξή του.

«Το ότι δουλεύουμε ως δίδυμο, μοιραζόμαστε ιδέες και κίνητρα, δεν σημαίνει ότι μερικές φορές δεν έχουμε «καβγάδες», αλλά κάπως τελικά συμβαίνει και ξαναβρίσκουμε ο ένας τον άλλον. Είμαι πιο οργανωμένος άνθρωπος, του Λάκη αρέσει να χάνεται. Κάνω ή παρουσιάζω, ας πούμε, κάτι σχετικό, μετά το παίρνει ο άλλος και το ανακατεύει και το αντίστροφο. Στο καλλιτεχνικό κομμάτι, τώρα συνήθως κάνει κουμάντο στη μουσική, εγώ τα εικαστικά, και κάπως αλληλοσυμπληρώνουμε, αλλά και προστατεύουμε», λέει ο Άρης. Όσο για το νόημα της τέχνης, το βρίσκουν στο να δουλεύουν παρέα με τους φίλους και τους ομοϊδεάτες τους, στις ιδέες που ανταλλάσσουν, στον κόπο και τις απολαύσεις που μοιράζονται—σκληρή, απαιτητική δουλειά, με εξαντλητικές ώρες και μόνο σύντομες ξεκούραση , αλλά περιστρέφονται γύρω από αυτά τα δύο πράγματα που μας κάνουν και μας πλουτίζουν περισσότερο σε αυτή τη ζωή: την τέχνη και τη μουσική», προσθέτει ο Λάκης.

Οι καλλιτεχνικές τους επιρροές και αναφορές, πολλές και ποικίλες. Beatles, Syd Barret, Velvet Underground, Stoogies, Lydia Lunch, TV Personalities, Jesus & Mary Chain (“ο πρώτος τους δίσκος έγινε το ευαγγέλιο μας!”), Thomas Pynchon, De Lillo, Jarmusch, Bresson, Richard Kern, Mike Kelly, Paul McCarthy , Μανέ, Μαρσέλ Ντυσάν, Τσιτσάνης, Παπαλουκάς, Παρθένης, Μαλέας, Γονατάς, Ν.Γ. Πεντσίκης, βυζαντινή αγιογραφία, παραδοσιακό κέντημα, που εκτιμούν πολύ… Δεν καταλαβαίνουν, για παράδειγμα, γιατί δεν μπόρεσαν να συνδυάσουν στοιχεία της βυζαντινής τέχνης με την ψυχεδέλεια του ’60 και τη hard rock λογοτεχνία του Pynchon σε ένα από τα έργα τους. Τους αρέσει να αντιπαραθέτουν διαφορετικά ερεθίσματα, τους αρέσει επίσης πολύ να «παντρεύουν» το εικαστικό και παραστατικό στοιχείο με το ροκ εν ρολ, δημιουργώντας επί σκηνής παράλληλες πραγματικότητες που παραπέμπουν στις προσωρινές αυτόνομες ζώνες του Hakeem Bey. Όχι, δεν κάνουν πολιτική τέχνη, αλλά το πολιτικό στοιχείο, με την ευρεία έννοια, είναι πάντα παρόν με ποιητικό τρόπο, ως ωδή στη συνύπαρξη, την ένταξη, την αλληλεγγύη και τον κοινοτισμό.

Η ΛΑΣΠΗ Facebook Κελάδημα
LSD CALLAS. Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου για την Ωνάση Στέγη

Οι Κάλλας είχαν την τύχη να συνεργαστούν και να εμφανιστούν ζωντανά με μεγάλες προσωπικότητες και συγκροτήματα όπως π.χ Lee Ranaldo (Sonic Youth), Jim Sclavunos, Thurston Moore, Brian Jonestown Massacre, Ty Segall και Nick Cave. Το όνομά τους εμφανίζεται σε μέσα όπως οι New York Times, Independent, Vice και Mojo. Φέτος συμμετείχαν στο 25ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την τρίτη τους ταινία, άρρωστος, ένα ψηφιακό ειδύλλιο σε περίοδο απομόνωσης λόγω πανδημίας και από τις 26/11 (έως 30/12) γιορτάζουν τα είκοσι χρόνια τους στη Στέγη με την έκθεση «LSD» («Αγάπη – Αλληλεγγύη – Θάνατος»). Εδώ, η ψυχεδελική κουλτούρα αλληλεπιδρά με τα νεοελληνικά με ένα όχημα δύο επιβλητικών «αντιμνημείων», έναν τσιμεντένιο «Παρθενώνα» με πανκ προέλευση και το «Kivoto» από μαύρα κελιά φρούτων, όπου σώζεται ένα λευκό μαρμάρινο μπαλκόνι ως πολύτιμο δώρο, ίσως αντιπροσωπευτικό της συλλογικής μας φαντασίας περί φυλετικής μεγαλοπρέπειας.

753
Το νέο τεύχος της LiFO παραδόθηκε στην πόρτα σας δωρεάν με ένα κλικ.

Είναι ένα πολύπλευρο έργο που εργάζονται εδώ και δύο χρόνια και το οποίο συμπυκνώνει κατά κάποιον τρόπο το καλλιτεχνικό και πολιτιστικό τους σύμπαν. «Δεν πιστεύουμε ότι φτάσαμε κάπου ή ότι βρισκόμαστε σε μια κομβική στιγμή, όλη μας η δουλειά είναι μια διαδικασία που συνεχώς ανανεώνεται, αναπτύσσεται και προχωρά». Δεν ξέρουμε την κατεύθυνση, αλλά θα συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι αρκεί να μας αρέσει και να το απολαμβάνουμε – γιατί αν δεν νιώθεις καλά με αυτό που κάνεις, αν δεν σε συνεπάρει, δεν Δεν σας εκπληρώνω πλήρως, ποιο είναι το νόημα να εκπαιδεύεστε; Ακόμα κι αν καταλήξετε να κερδίσετε χρήματα, ένα δύσκολο στοίχημα για οποιονδήποτε καλλιτέχνη ούτως ή άλλως, αν ξεμείνετε από το πάθος σας, έχει φύγει, έχετε χάσει το παιχνίδι».

Η ΛΑΣΠΗ Facebook Κελάδημα
Φωτογραφία: Paris Tavitian/LIFO

Οι CALLAS φωτογραφήθηκαν στην έκθεσή τους LOVE SOLIDARITY DEATH (LSD) που διοργάνωσε το Ίδρυμα Ωνάση.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO παραδόθηκε στην πόρτα σας δωρεάν με ένα κλικ.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *