Όλο το εικοσιτετράωρο με τον συνθέτη και ερμηνευτή Σπύρο Παρασκευάκο

«Όλη η δουλειά γίνεται πρώτα στο κεφάλι μου, χτίζεται, καθορίζει τις ανάγκες της, ρυθμίζεται μόνο με τη σκέψη, αναβάλλεται συνεχώς μέχρι να έρθει η μέρα που όλα μπαίνουν ξαφνικά στη θέση τους και αρχίζουν να λειτουργούν γρήγορα», λέει ο Σπύρος Παρασκευάκος. .

Ώρες 10.00-11.00

Ξυπνάω μετά από πενήντα ξυπνητήρια. Συνήθως όταν ξυπνάω είναι σαν να έχω γυρίσει από την άβυσσο, οπότε επαναπροσδιορίζω τον εαυτό μου και προσπαθώ να το θυμάμαι. Μετά το πρωινό και υποχρεωτικός καφές. Πίνω τον πρώτο καφέ για να με ξυπνήσει για να πιω τον επόμενο με την ησυχία μου.

Ώρες 11.00-15.00

Τα μαθήματα ξεκινούν. Το σπίτι μου ανοίγει τις πόρτες του σε όποιον θέλει να μάθει μουσική ή να ασχοληθεί με τη φωνή του. Στα παιδιά που θέλουν να προετοιμάσουν το τραγούδι για τις εξετάσεις της θεατρικής σχολής και τέλος σε όλα όσα αποφάσισαν να ψάξουν τον χώρο της τέχνης και του τραγουδιού ή σε όσους πέφτουν με τα μούτρα και επιλέγουν να το κάνουν μαζί μου. Παράλληλα, μερικές φορές «οδηγώ» κάποια ομαδικά μαθήματα και projects με το μουσικό εργαστήριο που ίδρυσα, το «Papia music lab», ή πηγαίνω σε κάποια σχολεία για τις προπονήσεις που έχω αναλάβει. Τα πρωινά μου είναι γενικά αφιερωμένα στην εκπαίδευση, τη μάθηση, όλους αυτούς τους ανθρώπους και τα παιδιά που αναζητούν νέους δρόμους.

Ώρες 15.00-18.00

Καθώς περνάω 4 ώρες σκεπτόμενος για τόσους πολλούς ανθρώπους πολλά πράγματα για το τι θα τους ταίριαζε στο τραγούδι, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος, πώς να ταξιδέψουμε μαζί, πρέπει πάντα να κάνω το ίδιο για τον εαυτό μου. τι θέλω να κάνω Πότε θα παίξω ζωντανά; Να οργανώσω τη διαδρομή μου; Τα ποιήματά μου; Πότε θα τα απελευθερώσω; Πώς να ονομάσω τα νέα μου έργα; Να ξεκινήσω ένα μιούζικαλ; Ο Kup σκέφτεται κάθε μέρα μέχρι να πάει κάπου. Έτσι, αφού σκέφτομαι ένα σωρό πληροφορίες, συνήθως δεν κάνω τίποτα για να προχωρήσω αυτά τα έργα και να τα αφήσω για την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα τα αφήνω για την επόμενη. Συνήθως η σκέψη της δουλειάς μου παίρνει πέντε φορές περισσότερο από την ίδια τη δουλειά. Στην πραγματικότητα, όλη η δουλειά γίνεται πρώτα στο μυαλό μου, χτίζεται μόνη της, ορίζει τις ανάγκες της, προσαρμόζεται μόνο με σκέψη, αναβάλλεται συνεχώς μέχρι να έρθει η μέρα που όλα μπαίνουν ξαφνικά στη θέση τους και αρχίζουν να κυλούν γρήγορα.

«Η μουσική δεν έχει τέλος και δεν θα μπορέσουμε να μάθουμε όσα θα θέλαμε στη ζωή μας. Προσπαθώ να χρησιμοποιήσω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ σε αυτό».

Ώρες 18.00-21.00

Ήρθε η ώρα να πάω στο στούντιο, να πάω στην πρόβα ή να πάω στους συνεργάτες μου να δοκιμάσω πράγματα για τον δίσκο. Τώρα έχουμε δημιουργήσει ωραίες συνθήκες όπου αυτή η πιο αγχωτική και κουραστική στιγμή της δουλειάς μας έχει γίνει η αίσθηση του «πάω να δω τους φίλους μου», ενώ ταυτόχρονα όλοι ξέρουμε ότι κάνουμε δουλειά. Αυτήν την περίοδο γράφω μουσική για τη θεατρική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος «Πράγα», ένα σύγχρονο έργο του Javier de Dios, σε σκηνοθεσία Τέμη Θεοχάρογλου. Τσέλο, βιολιά, κιθάρες, πιάνα, σαξόφωνα και συγχορδίες! Περνάω λοιπόν μερικές ώρες στο στούντιο. Παράλληλα, ετοιμάζω τον τρίτο μου δίσκο, τις συναυλίες μου, καθώς και επιβλέπω κάποια έργα των μαθητών μου. Αυτή είναι λοιπόν μια περίοδος που την περνάω πολύ δημιουργικά, γράφοντας νέα πράγματα, έχοντας νέες ιδέες. Κάπου εκεί μπαίνουν στο παιχνίδι και τα δικά μου μαθήματα ως μαθητής. Σε ωδεία, σε εργαστήρια, σε σχολεία. Πάντα ήμουν συνεπής μαθητής και δεν το αλλάζω αυτό. Δεν υπάρχει τέλος στη μουσική και δεν θα μπορέσουμε να μάθουμε όσα θα θέλαμε στη ζωή μας. Τώρα προσπαθώ να αφιερώσω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ.

Ώρες 21.00-23.00

εκπαίδευση. Ξανά προπόνηση. Ανακάλυψα τη χαρά της προπόνησης και της γυμναστικής τα τελευταία χρόνια και δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Αυτή είναι η ώρα της ημέρας που πρέπει να φροντίσω τον εαυτό μου. Εννοώ το πραγματικό, όχι το φανταστικό. Αυτή που πάντα έβαζα σε δεύτερη μοίρα γιατί οι σκέψεις μου με απασχόλησαν περισσότερο από την πραγματικότητα. Αυτή που πολλές φορές παραμελούσα γιατί η καλλιτεχνική μου δουλειά ή ο βιοπορισμός μου ήταν πάντα πρώτος. Τώρα τον φροντίζω περισσότερο και νιώθω καλά.

Ώρες 23.00-03.00

Άραγμα χωρίς λόγο. Φαντάζομαι πώς θα ήταν να γεμίζουμε γήπεδα στις συναυλίες μας και αν το ζήσουμε ποτέ. Αργότερα, απομόνωση στον υπολογιστή μου για να γράψω νέα μουσική. Μερικές φορές μια βόλτα με φίλους. Λίγο φλερτ, λίγη ελπίδα για το μέλλον. Κάποιος καλός φίλος. Ταινίες, πολλές ταινίες. Διαβάστε και επανεκκινήστε…

Ο Σπύρος Παρασκευάκος γράφει μουσική για θεατρικές παραστάσεις, ενώ κάνει και μερικές ενδιαφέρουσες διασκευές σε «παιδικά τραγούδια για ενήλικες» όπως το «Pathe» του Νικόλα Άσιμου και τον «Κηπουρό» του Παύλου Παυλίδη.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *