Χριστίνα Σουγιόλτση: Είμαστε εδώ, σε σχέση με τις Βάκχες του Ευριπίδη, από τη σκοπιά του επισκέπτη – ταξιδιώτη

Η δημοφιλής ομάδα Ελλήνων ακροβατών και χορευτών “και ενώ κινείται”της οποίας είναι μέλος Χριστίνα Σογιούλτσηπραγματεύεται για πρώτη φορά το αρχαίο δράμα και δημιουργεί ένα σύγχρονο θέαμα διονυσιακής τελετουργίας με βάση “Βακχαίος” επί Ευριπίδης και “Λάδωμα” αυτήν Μαργαρίτα Λιμπεράκηκρατώντας έναν κόσμο από χαρτί στη σκηνή…

Η ανάγκη του ανθρώπινου σώματος-πνεύματος να υποτάξει τη σκέψη μέσω της σωματικότητάς του παραμένει η ίδια, με όποιον τρόπο κι αν εκφράζεται σωματικά, στοχεύει πάντα στην ουτοπία της έκστασης, της φυγής από το «εδώ και τώρα», του χρόνου, του τόπου και του τόπου και του χρόνου. πραγματικός.

Πέντε πρόσωπα υπάρχουν σε μια σκηνή από χαρτί και σίδερο. Προσπαθεί να κρατήσει σταθερή την τρέχουσα κατάσταση. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι ποτέ η ίδια. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που προκαλούν την αλλαγή στη σημερινή κατάσταση. Είναι οι άνθρωποι που θέλουν να διατηρήσουν τα πράγματα όπως είναι.

***

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ!

  • Σταχτοπούτα, το κλασικό μπαλέτο σε μουσική του Σεργκέι Προκόφιεφ στο Χριστουγεννιάτικο Θέατρο

  • Η Πινακοθήκη των Ιλλιτών του Νίκου Τσιφόρου σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Χρυσομάλη στη Μονή Λαζάρου

– Με τους «Βάκχους» η ομάδα «Κι όμος μοτίβο» αντιμετωπίζει για πρώτη φορά το αρχαίο δράμα. Τι σημαίνει αυτό το νέο βήμα για εσάς;

Είμαστε εδώ, στους Βάκχους του Ευριπίδη, με το βλέμμα ενός επισκέπτη-ταξιδιώτη, με το δικαίωμα που μας δίνει αυτός ο συνηθισμένος τόπος. Όπως το μοιραζόμαστε με άλλους – όλους, όσους έχουν επαφή με τη μυθοπλασία και με τα σημαίνοντα του έργου. Δεν νιώθουμε ειδικοί, οι παράμετροι της ανάλυσης είναι ατελείωτες και προφανώς το πεδίο για να δουλέψεις με το Word είναι τεράστιο. Η κοινή γνώση της συνεργασίας με τους θεατές μας δίνει μεγάλη ελευθερία.

-Πώς έγιναν οι «Βάκιες» του Ευριπίδη και τα «Σπαράγγια» της Μαργαρίτας Λιμπεράκη η βάση πάνω στην οποία βασίζεται το έργο της ομάδας;

Ένα χάρτινο κουτί. Ο ψεύτικος και μερικές φορές παράλογος κόσμος της ανθρώπινης κατασκευής. Κατασκευές νόμων και εξουσιών. Κατασκευές που είναι λειτουργικές μόνο στις μεταβάσεις τους, όχι στη δύναμή τους. Σε ένα τέτοιο κουτί βρίσκεται ο «χορός». Ακολουθεί τους κανόνες. Ήσυχο, υπάκουο, αλλά θέλει τη διέξοδο, την αλλαγή. Όσο κι αν τη φοβάται. Μόλις εφεύρει έναν Θεό που θα τον ελευθερώσει. Επικαλείται τις θεϊκές δυνάμεις και καταστρέφει τα τείχη και τα εδάφη του με τα ίδια του τα χέρια. Σεισμός. δειλά. Ο βασιλιάς τρελαίνεται, τρέχει έξαλλος να υποτάξει το ανυπέρβλητο. Τρέχει προς την καταστροφή του. Τον καταναλώνει η ίδια του η μητέρα. Η ισχυρότερη κοινωνική αξία καταρρέει μπροστά σε μαζικές αλλαγές. Το τέλος του κύκλου. Η βία της φύσης. Η βάναυση βία της φύσης που θα φέρει τη νέα εποχή.

Και θα ξαναγίνουν όλα… ίσως.

Τα σπαράγγια της Μαργαρίτας Λιμπεράκη είναι ένα έργο πρότασης του Νίκου Μάνεση. Ο ελλειπτικός λόγος, η ποιητική των εικόνων στο έργο μας καθοδήγησαν στις πρόβες. Τμήματα του έργου εμφανίζονται ως γραπτό κείμενο κατά τη διάρκεια της παράστασης.

-Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για την εμπειρία της παρουσίασης μιας αρχαίας τραγωδίας μέσα από ένα κυρίως κινησιολογικό πρίσμα;

Είναι μεγάλο ζητούμενο να μπορείς να απεικονίσεις τον μύθο, την ιστορία, χωρίς να δείξεις σταθερούς ρόλους. Η ομάδα είναι ο χειριστής του σετ. Κάποιος ξεχωρίζει κατά καιρούς με την πράξη του και το ντύσιμο ενός συγκεκριμένου ρόλου. Ωστόσο, η πορεία του σκηνικού είναι που διατηρεί την αφηγηματική γραμμή.

Φωτογραφία: © Γιάννης Μαργετουσάκης

Η κίνηση είναι «συνδεδεμένη» σε αυτή τη λειτουργία. Στην παράσταση λείπει ο χορός με την έννοια της εκφραστικής απόδοσης ενός μουσικού κομματιού. Δεν υπάρχει μουσική. Τα μικρόφωνα ενισχύουν τους ήχους σκηνής. Όσοι πάνω στη σκηνή προσπαθούν να υπάρχουν στις διάφορες μεταλλάξεις του περιβάλλοντος και υπηρετούν είτε τον ρυθμό είτε την εικόνα, για να παράγουν χρόνο, ρυθμό, ένταση, σχέση με τον χώρο και μεταξύ τους, αλλά ποτέ ανεξάρτητα από το σκηνικό. Μόνο στο τέλος, όταν όλα είναι ήσυχα και ο χώρος είναι άδειος.

Το μεγάλο ερώτημα του κινήματος ήταν και είναι η έννοια της έκστασης.

Η ανάγκη του ανθρώπινου σώματος-πνεύματος να υποτάξει τη σκέψη μέσω της σωματικότητάς του παραμένει η ίδια, με όποιον τρόπο κι αν εκφράζεται σωματικά, στοχεύει πάντα στην ουτοπία της έκστασης, της φυγής από το «εδώ και τώρα», του χρόνου, του τόπου και του τόπου και του χρόνου. πραγματικός.

Η ακροβατική πράξη, η αλήθεια της ισορροπίας και του σωματικού επιτεύγματος, το κατόρθωμα περιέχει μια κατάσταση μέθης, ίλιγγο.

Αλλά η πιο σημαντική στάση της εκπομπής σε αυτό το θέμα είναι η σιωπή.

– Το κύριο υλικό του κόσμου του έργου είναι το χαρτί. Τι συμβολίζει αυτή η επιλογή και πώς θα λέγατε ότι η ρύθμιση επηρεάζει τη δράση;

Θέλαμε να δείξουμε μια δομή που φαίνεται συμπαγής αλλά έχει καταστραφεί εντελώς.

Οι τοίχοι είναι συντετριμμένοι και σχισμένοι.

Το πάτωμα υποχωρεί και σε ρουφάει.

Κουνάει το έδαφος. Ανοίγει. Και αποκαλύπτει τον σκελετό, τα σιδερένια κόκαλα της Κοκάλας.

Το χαρτί μπορεί να είναι τα φύλλα που πέφτουν, το νερό, ο άνεμος, οι εποχές που περνούν και θα περάσουν…

Αλλά και το κορμί του Πενθέα που κομματιάζεται, το σώμα της Πόλης που κομματιάζεται, το κορμί και ο ήχος του χρόνου που περνά σαρωτικός και αγέρωχος.

-Προσωπικά τι νιώθεις ότι παίρνεις από αυτό το συγκεκριμένο συναίσθημα;

Νομίζω ότι η παράσταση χρειάζεται τη μεγαλύτερη αφαίρεση. Αναγκαστήκαμε! Το έδειχνε, το ήθελε! Σε ποιον αρέσει η αφαίρεση; Ποιος αντέχει; Ήταν άθλος για μένα.

– Πώς φαντάζεσαι τα επόμενα βήματά σου;

Πρέπει να σταματήσουμε εδώ στο Bacchus. Η πρόοδος των παραστάσεων θα μας φέρει επιπλέον ανάγκες. Η πορεία της μελέτης, της ανακάλυψης μέσα από την επανάληψη της παράστασης. Υπάρχει πάντα η καθημερινή φροντίδα του θεάτρου, τα μαθήματα, η ευρύτερη κοινότητα της ομάδας.

Φωτογραφία: © Χριστίνα Γεωργιάδου

Διαβάστε επίσης:

Βάκχος, από μια ομάδα «κι ομΟς χοντ» στο Θέατρο Ροές

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *