Το Fisherman του John Langan είναι μια βουτιά στο άγνωστο, το μεταφυσικό και το φανταστικό

Η γοτθική λογοτεχνία, η λογοτεχνία που περιλαμβάνει όλο αυτό το μυστηριώδες πέπλο που μοιάζει με πίνακα του Φρίντριχ, μας δίνεται μέσα από τα γραπτά συγγραφέων που ενέπνευσαν, έχτισαν και καθιέρωσαν το είδος όπως ο Πόε, ο Χόθορν, ο Μέλβιλ. Ανακατεύοντας το φανταστικό με το μεταφυσικό και το στοιχείο του τρόμου κατάφεραν να μας μυήσουν σε μια γραφή που σήμερα στα μάτια του αναγνώστη φαντάζει σχετικά φυσιολογική. Μετά όμως, όταν γεννήθηκε, το είδος έκανε τα πρώτα του βήματα και φαινόταν ότι δεν υπήρχε άλλου είδους ψυχαγωγία, καθώς σήμερα το βιβλίο και αυτές οι ιστορίες ήταν σύντροφος των αναγνωστών του 18ου και 19ου αιώνα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ασχολούνται χρόνια με το είδος, ακολουθώντας φόρμες όπως αυτή του Lovecraft και άλλων.

Ταξιδεύουμε μέσα από ένα πέπλο μυστηρίου και μια σκοτεινή πραγματικότητα που θυμίζει άλλες εποχές

«Η εξωτερική εμφάνιση ενός ατόμου συνήθως δίνει κάποια ένδειξη της ψυχής που κρύβει μέσα του. Ο καπετάνιος είναι ψηλός και καλοσχηματισμένος, με τρελό, όμορφο πρόσωπο. Έχει έναν περίεργο τρόπο να κινεί τα άκρα του, που μπορεί να προέρχεται από νευρικότητα ή απλώς από το να είναι πολύ ενεργητικός. Το πηγούνι του και ολόκληρο το περίγραμμα του προσώπου του αποπνέουν αρρενωπότητα και αποφασιστικότητα, αλλά το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του προσώπου του είναι τα μάτια του».. Έτσι γράφει ο συγγραφέας του Σέρλοκ Χολμς στην ιστορία με τίτλο «Captain of the North Star», μια από τις συναρπαστικές ιστορίες φαντασμάτων που περιλαμβάνεται στη συλλογή ιστοριών της βικτωριανής εποχής και επανεκδίδεται από τον Αίολο.

Η αναφορά δεν είναι τυχαία καθώς ο Fr Τζον Λάνγκαν φαίνεται να εμπνεύστηκε από τέτοιες ιστορίες για να μας παρουσιάσει το δικό του εξαιρετικό έργο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, έχει βραβευτεί. Ο συγγραφέας καταφέρνει να τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη χτίζοντας ένα μυθιστόρημα έντασης, φαντασίας, αλλά και σαγηνευτικού τρόμου. Και δεν είναι καθόλου υπερβολή ότι, εμπνευσμένος από τα βιβλία των μέσων του 19ου αιώνα με τους αμέτρητους μύθους για φαντάσματα και στοιχειωμένα μέρη, μας παρουσιάζει ένα ιδιαίτερα σύνθετο βιβλίο που απαιτεί συγκέντρωση για να μην χάσει ο αναγνώστης τα ίχνη της αφήγησης.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ!

  • Οι ιστορίες του κυρίου Κόινερ: Το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ κυκλοφορεί ολόκληρο από τις εκδόσεις Κεμένα για πρώτη φορά

  • The View: Το βιβλίο του Στέλιου Σκοπελλίτη με φωτογραφικά πορτρέτα διανοουμένων και καλλιτεχνών

Το επίκεντρο του Langan είναι η ανάλυση του ανθρώπινου χαρακτήρα των χαρακτήρων του, που μπροστά στα γεγονότα ανησυχούν και ανησυχούν και έτσι δείχνουν την ευαλωτότητα και τις αδυναμίες του σύγχρονου ανθρώπου, που διαμορφώνονται από τις κοινωνικές ζυμώσεις κάθε εποχής. Αυτά τα στοιχεία και τα δεδομένα, με τα οποία χειρίζεται στο βιβλίο, αποτελούν και την πεμπτουσία της αφηγηματικής του δεινότητας εκτός της πλοκής με την οποία ντύνει την ιστορία του. Οι χαρακτήρες του αντικατοπτρίζουν συχνά τις προσωπικότητες και τις ψυχές των ανθρώπων της εποχής, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η λογοτεχνία τρόμου και φαντασίας επηρεάστηκε επίσης από την ανάπτυξη της εκβιομηχάνισης. Άλλωστε, η ιστορία διαδραματίζεται εκείνη την εποχή και οι άνθρωποι που περιγράφει είναι αυτοί που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας με τα δικά μας χαρακτηριστικά, απλοί άνθρωποι, ταπεινοί και ευάλωτοι, άνθρωποι σε κρίση, που αναζητούν λύσεις στα προβλήματά τους.

Ο Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ, αυτό το βιβλίο, που ορίζεται ως ένα από τα καλύτερα βιβλία τρόμου, ανήκει στο πάνθεον της παγκόσμιας λογοτεχνίας και όχι τυχαία. Γραμμένο από τον Στόκερ το 1897, πραγματεύεται την αστάθεια της ανθρώπινης φύσης και τη ματαιοδοξία που διακατέχει τον άνθρωπο, όπως κάνει εδώ ο Λάνγκαν. Έχει σαφείς φιλοσοφικές προεκτάσεις, καθώς πρόκειται ουσιαστικά για τον αγώνα του καλού ενάντια στο κακό, έναν αιώνιο αγώνα που συναντάμε και στο έργο του Νίτσε. Το ακόλουθο απόσπασμα αντιπροσωπεύει το στοχαστικό πνεύμα του συγγραφέα: «Να είστε προσεκτικοί όταν κόβετε τον εαυτό σας. Είναι πολύ πιο επικίνδυνο σε αυτή τη χώρα από όσο νομίζεις».. Σε αυτή τη λογική φαίνεται να κινείται ο συγγραφέας, καθώς οι λιθοξόοι, που καλούνται να πάνε στο μέρος που βρίσκεται ο Ψαράς, αντιμετωπίζουν το φάσμα της ίδιας της επιβίωσής τους και άρα της ύπαρξής τους.

Οι κύριοι χαρακτήρες του Langan έχουν ακούσει για μια φόρμα που φαίνεται απαίσια και τρομακτική, και όταν τη συναντούν, η ανάγκη τους να αμυνθούν ενάντια σε έναν κοινό εχθρό προκύπτει αυτόματα και λογικά. Επιπλέον, ο μύθος του Λεβιάθαν και των περίεργων πλασμάτων για τα οποία μας μίλησε αναλυτικά ο Μπόρχες είναι ένα φαινόμενο που πάντα ενθουσίαζε τους ανθρώπους σε κάθε γωνιά του κόσμου και σε κάθε εποχή και θα συνεχίσει να μας ανησυχεί για πάντα. Καλά αυτό το άγνωστο, που κάθε φορά συμπίπτει με την ανάγκη του ανθρώπου να εξηγήσει το ανεξήγητο και να ξετυλίξει στο μυαλό του αυτό που προκύπτει, δηλαδή να απλοποιήσει τις απειλές του. Η γραφή του Langan είναι αριστοτεχνική σε αυτό και το μέλλον του φαίνεται λαμπρό, οπότε ανυπομονούμε για το επόμενο.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

«Αν δεν ξανακούσουμε τη χθόνια γλώσσα -τη γλώσσα που μιλούν τα πλάσματα των Ψαρών- τότε μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας με ησυχία για μια τελευταία φορά»

«Ξέρω ότι η ροή του Ολλανδού είναι βαθιά, πολύ πιο βαθιά από όσο φαίνεται και από όσο θα έπρεπε, και δεν θέλω καν να σκεφτώ τι έχει μέσα»

Διαβάστε επίσης:

John Langan – The Fisherman: A Shocking Book of Horror

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *