Το κορίτσι που γράφει ιστορίες και τάνγκα με λιοντάρια μιλά για το «εγώ» και το «εσένα» της καθημερινότητας

Κείμενο: Μίριαμ Παρασκευοπούλου

Θυμάμαι ξεκάθαρα την πρώτη φορά που είδα τις τρεις λέξεις Tango, με και Lions να σχηματίζουν το όνομα της ομώνυμης φόρμας πατώντας ταυτόχρονα το κουμπί αναπαραγωγής. Αμέσως, το μυαλό μου δημιούργησε μια άκρως σουρεαλιστική εικόνα δύο λιονταριών έτοιμων για μάχη, που την τελευταία στιγμή αποφασίζουν να ξεκαθαρίσουν τις διαφορές τους χορεύοντας ταγκό. Στην άκρη της αρένας μια γυναικεία φιγούρα τους κατευθύνει διδακτικά και “Σπίτι στη φωτιά” καθορίζει το ρυθμό. Ο χορός αρχίζει. Η σκόνη που σηκώνεται από τα βήματά τους μόλις την κάνει να αναπνεύσει, αλλά μένει σχεδόν ακίνητη. Τους διακόπτει. Ο ένας δείχνει τα βήματα του άλλου, ο ένας παρηγορεί την ανυπομονησία του άλλου. Μετά τους αφήνει ξανά ελεύθερους. Πάλι λάθη, ξανά σκόνη, ξανά ο βρυχηθμός της διακοπής και πάλι τα καταπραϋντικά χέρια της που προσπαθούν να εκτονώσουν την ένταση.

ο “Ώρα για Λέξεις” Το πρώτο της πλήρες άλμπουμ συνέχιζε να παίζει και κούνησα το κεφάλι μου προσπαθώντας να το επαναφέρω στην πραγματικότητα. Ωστόσο, η φωνή, οι στίχοι και οι συνθέσεις της Κατ (Κατερίνα Παπαχρήστου) με βύθισαν περισσότερο στις σκέψεις μου και κάπου εκεί γνώρισα τα δικά μου λιοντάρια. Τσε “Μεγάλη βόλτα” με έβαλε σε μια μεγάλη ατμοσφαιρική λωρίδα μνήμης για να βγω με το κομμάτι “Το φως”. Τα λιοντάρια μου τώρα επιμένουν να κάνουν τα στραβά μάτια σε εσένα και σε εμένα, αλλά η Κατ επιστρέφει μαζί τους “you.me.”, το τέταρτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ που λειτουργεί σαν θεϊκή μηχανή. Ο γνώριμος ατμοσφαιρικός της ήχος συναντά τους στίχους «Τα σώματά μας είναι βουνά, η ανάσα μας είναι άνεμος/ Τα μαλλιά μου κινούνται απαλά καθώς μου ψιθυρίζεις μυστικά»και “σώματα”, ανοίγει επίσημα το ρεκόρ. Μου άρεσε η αίσθηση αυτού του κομματιού, μπορούσα σχεδόν να νιώσω τον κρύο αέρα που περιγράφει όσο ήμουν μαζί του “Παγετώνας” Έχω καταστρέψει ολόκληρες πόλεις εξαιτίας της αγάπης που αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μας. ο “Bon Deep” μου το έμαθε κι αυτό “Αυτοκινητόδρομοι” που με έκανε να αναρωτηθώ.

Στο σύνολό του, you.me. είναι λίγο πιο εξωστρεφές, το ίδιο ατμοσφαιρικό και ακουστικό, με το ίδιο βάθος συναισθήματος, συναντά synths και beats που το κάνουν πιο σύγχρονο. Λίγο πριν τη συναυλία στο Γκαγκάριν ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Τ.2 μαζί με τα Παιδιά της Αρχαιότητας, τη Μελεντίνη και τη Λάμδα Μίλησα στην Κατ για το «εγώ» και το «εσένα», τις πόρτες που βρίσκουμε ανοιχτές αλλά περιμένουμε να ανοίξουν, αλλά και «τώρα».

Πώς κατέληξες να χορεύεις ταγκό με τα λιοντάρια;

Χόρευα άλλους χορούς για χρόνια, παίζοντας μπάσο σε πολλά ωραία συγκροτήματα. Μετά όμως ένιωσα μεγάλη ανάγκη να βγω στη ζούγκλα της προσωπικής έκφρασης και να γίνω τραγουδιστής/τραγουδοποιός.

Μας διαμορφώνουν και ταυτόχρονα διαμορφώνουμε τους ανθρώπους που συναντάμε στην πορεία της ζωής μας. Όταν οι δρόμοι μας χωρίζονται, περπατάμε μόνοι μας στο επόμενο;

Πιστεύω ότι δεν μπαίνουμε μόνοι μας, αλλά μπαίνουμε με την ψευδαίσθηση της ανανέωσης και της αναγέννησης. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι συχνά καταλήγουμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια μοτίβα ή καταλήγουμε να επιλέγουμε ένα μονοπάτι που περιέχει στοιχεία του παρελθόντος μας, γενεαλογικά ή προσωπικά.

Κάθε «εγώ» βγάζει ένα διαφορετικό «Εσύ». Τι μας κάνει να καταθέτουμε το «εγώ» μας διαφορετικά στο «εσύ» των άλλων;

Σε ερωτικές σχέσεις, προσδοκίες, ψευδαισθήσεις, ο καθρέφτης της αγάπης και άλλα όμορφα ναρκωτικά. Αν και τότε ο εαυτός μας μπορεί να το χρειαστεί πίσω γιατί έχει σπάσει ή χαθεί σε εσάς και σε εμάς.

Έχετε μετρήσει ποτέ πόσα «εγώ» μπορούμε να έχουμε ανάλογα με τις περιστάσεις;

Ευτυχώς όχι, αλλά νομίζω ότι είναι καλό να μεταμορφώνεσαι μια στο τόσο.

Ωριμάζουμε, σκληραίνουμε ή αποστασιοποιούμαστε από τα συναισθήματα καθώς γερνάμε;

Ωριμάζουμε και επεξεργαζόμαστε τα συναισθήματά μας διαφορετικά, πιθανώς πιο ψύχραιμα. Δεν νομίζω ότι σκληραίνουμε ή αποστασιοποιούμαστε, απλώς έχουμε ζήσει και ακούσει πολλές ιστορίες και όσο μεγαλώνουμε κάποια πράγματα δεν μας κάνουν εντύπωση. Ή ξέρουμε πώς να προστατευτούμε καλύτερα;

Γράψε «Μην πεις μια μέρα/Πες τώρα». Γιατί φοβόμαστε να ζήσουμε αυτό που λαχταρούμε περισσότερο και συνεχίζουμε να το αναβάλλουμε;

Υπάρχει ένας πολύ φυσικός φόβος που πρέπει να μετατραπεί σε θάρρος για να κάνεις κάποια βήματα για να χωρίσεις, να αποκτήσεις, να κατακτήσεις, να επιδιώξεις, να μεταμορφωθείς. Και αυτό το θάρρος θα προκαλέσει αλλαγές για τις οποίες μπορεί να μην είμαστε έτοιμοι. Για μένα, η ίδια η αλλαγή είναι αυτό που με αλλάζει περισσότερο, όχι τόσο αυτό που τελικά ξεπερνάω, αλλά τα ίδια τα εμπόδια από τα οποία τολμώ να ξεφύγω για να μετακομίσω σε άλλη κατάσταση.

Είναι δυνατόν, όταν όλα γύρω μας, μερικές φορές μέσα μας, είναι σε αμφιβολία, να μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να φτιάξουμε τουλάχιστον έναν πάγκο για τον εαυτό μας;

Το βρίσκω χρήσιμο και σωτήριο. Όλοι χρειαζόμαστε σιωπή ή απομόνωση ή χρόνο για να περάσουμε με τους δικούς μας όρους για να ξαναβρούμε το νόημα και τον ρυθμό μας. Αλλά βοηθάει αν δεν χάσουμε την περιφερειακή μας όραση ή αν κολλήσουμε πολύ στον πάγκο για να στραφούμε σε μια ειδικότητα που μπορεί να μας στηρίξει ψυχικά.

Ασυνείδητα χτυπάμε τις πόρτες που εμφανίζονται στο πέρασμά μας. Γιατί να περιμένουμε να μας ανοίξει κάποιος όταν έχουμε ήδη τα κλειδιά στα χέρια μας;

Γιατί υποσυνείδητα χρειαζόμαστε επιβεβαίωση και γονική καθοδήγηση, δυστυχώς. Όχι πάντα, αλλά μερικές φορές.

Πληροφορίες:

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΤΟΜΟΣ 2 | Gagarin, Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2023

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *