Σπύρος Κοντάκης: Ο μουσικός έγινε σχεδιαστής που επιδιώκει αλλαγές που κάνουν την ψυχή να ξεχειλίζει

Για τον σχεδιαστή Σπύρο Κοντάκη τίποτα στη ζωή δεν είναι «αιώνιο». Αντίθετα, πιστεύει ότι όποτε το νιώθουμε απαραίτητο, θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, να αναζητούμε την αλήθεια και να μην «κρυβόμαστε» πίσω από τις κοινωνικές συμβάσεις. Ο ίδιος εφάρμοσε αυτήν την αρχή τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, και μάλιστα με έναν μάλλον «δραματικό» τρόπο: σταματώντας την καριέρα του ως μουσικός για ένα βράδυ. Ο ίδιος λέει στο Ratpack.gr πώς κατέληξε σε αυτή την απόφαση, πώς άλλαξε τη ζωή του και τι κάνει τελικά την ψυχή του να ξεχειλίζει.

«Γεννήθηκα στο κέντρο, στο Παγκράτι, και έχω ζήσει το βουητό της πόλης στα αυτιά μου. Πέρασα από τα σχολεία του Παγκρατίου και μετά με την παρέα δώσαμε προτεραιότητα στη μουσική, εκεί ήταν η «μαγεία» μας και η αντιπαλότητά μας. Επηρεάστηκα επίσης πολύ από το άκουσμα μουσικής, δίσκους βινυλίου – προτεραιότητά μας ήταν το ροκ, όλο το κλασικό ροκ από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80», αφηγείται για τα κίνητρα που τον οδήγησαν στον δρόμο της μουσικής.

Από μικρά συγκροτήματα με φίλους, κατέληξε να παίζει μουσική στη μουσική σκηνή του Λονδίνου:Η κουλτούρα της γενιάς μου ήταν καταλυτική στη διαμόρφωση της αισθητικής, δεν υπήρχε μια ισοπεδωτική αισθητική, αλλά ένα πιο αυθεντικό δημοτικό τραγούδι, μια υψηλή αισθητική. Παίζω κιθάρα από τα 13 μου, σε σχολικές μπάντες όταν είχαμε πολύ καλή χημεία με τα παιδιά. Η χαρά μας ήταν να είμαστε μαζί και να παίζουμε μουσική. Τότε όλοι είχαμε ένα όνειρο να πάμε στο εξωτερικό για να παίξουμε μουσική. Δεν τα πήγαινα καλά στο σχολείο κι έτσι τα παράτησα και πήγα στην Αγγλία για να ακολουθήσω το μουσικό μου όνειρο να γίνω κιθαρίστας. Έμεινα πέντε χρόνια με πολύ κόπο, αν και το Λονδίνο ήταν πηγή μουσικής ειδικά εκείνη την εποχή. Πέρασα από πολλές οντισιόν, έπαιξα σε μιούζικαλ, αλλά πάνω από όλα ανέπτυξα ένα στυλ κιθάρας που με καθόρισε ως μουσικό».

Η επιστροφή στην Ελλάδα συνοδεύτηκε από μια 20ετή καριέρα στο χώρο της μουσικής:Τελικά αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Ακολούθησα τα βήματά μου εδώ και γνώρισα τους Έλληνες παραγωγούς και άρχισα να δουλεύω: Έχω συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις 3.500 χιλιάδων τραγουδιών, σε συναυλίες, περιοδείες σε Ελλάδα και εξωτερικό – ήταν και «χρυσές» εποχές τότε, με πολλά χρήματα. Έπαιζα μουσική με πολλά μεγάλα ονόματα, αλλά δεν έπαιζα τη μουσική που ήθελα. Έπαιζα όλη τη γκάμα της μουσικής, είχα την ικανότητα να προσαρμόζομαι άμεσα σε διαφορετικά στυλ και γι’ αυτό με προτιμούσαν, αλλά αυτό που έκανα ένιωθα ότι δεν ήταν δημιουργικό. Το άκουσμα μου δεν είχε θέση στην ελληνική δισκογραφία – αυτό ήταν το συναίσθημα που με κυρίευσε».

Μετά από μια γεμάτη καριέρα στη μουσική, με εμπειρία, ταξίδια, γνωριμίες και ουσιαστικά ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα, ο Σπύρος ένιωσε ότι «χαλασμένα 20 χρόνια» και αποφάσισε να σταματήσει αυτόματα:Είχα δει ένα ιατρικό ντοκιμαντέρ, εντελώς τυχαία, που έλεγε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αλλάζουν εντελώς χαρακτήρα, αλλάζουν όλη τους τη ζωή, έτσι ξαφνικά. Μάλιστα, στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι αυτοί οι άνθρωποι ξαφνικά άλλαξαν και άλλαξαν προσωπικότητα. Αυτό το ντοκιμαντέρ το είχα «κρατήσει» μέσα μου και το «χρέωσε» για πολύ καιρό. Είχα πάει και στο σχέδιο επίπλων, από παιδί έκανα μοντέλα, μακέτες, έκανα σχέδια και ήξερα ότι μου άρεσε. Δεν είχα πια αίσθηση της μουσικής και άλλαξα εντελώς τη ζωή μουλέει, απολαμβάνοντας ένα δροσιστικό Amstel Free στο ποτήρι του.

Η αλλαγή ήρθε και ολοκληρώθηκε: “Εκεί που έπαιξα μια συναυλία με δύο διάσημα ονόματα, τους είπα «σήμερα σταματάω, δεν θα με ξαναδείς» και τα άλλαξα όλα. Φυσικά δεν με πίστεψαν, το πήραν σαν αστείο. Αλλά σήμερα, 12 χρόνια μετά από εκείνη τη στιγμή, δεν έχω ξαναπάρει κιθάρα, πούλησα όλο τον εξοπλισμό μου και δεν ακούω καν μουσική – σίγουρα δεν ακούω τη μουσική που άκουγα παλιά σε, εκτός ίσως από κάποιους lounge μελωδίες ή κλασική μουσική».

LPR59588

Αναζητώντας τι θα κάνει την ψυχή του να ξεχειλίσει, ο Σπύρος Κοντάκης στρέφεται στο σχέδιο. Ο ίδιος άρχισε να σχεδιάζει και να δημιουργεί αντικείμενα, χρηστικά ή διακοσμητικά – αλλά σίγουρα μοναδικά. Μια σειρά από συμπτώσεις έφεραν τα έργα του στο Παρίσι, σε εκθέσεις και δημοπρασίες των Alberto και Stephanie του Μονακό. «Τα πρώτα αντικείμενα που δημιούργησα ήταν μια αίθουσα τσαγιού, ένας μπουφές και ένα τρόλεϊ μπαρ. Μετά από ένα χρόνο είχα μια έκθεση ζωγραφικής στο Παρίσι. Ένας φίλος μου είδε αυτά τα αντικείμενα και τα έδειξε στους Γάλλους φίλους του επιμελητές, με άρεσαν πολύ και με πήγαν στο Παρίσι. Έκανα επίσης την πρώτη δημοπρασία εκεί το 2012 με τη Stephanie από το Μονακό και μετά ήταν 30 περιορισμένα κομμάτια αυτής της τσαγιέρας».

Ο Σπύρος δεν ξέχασε ποτέ την ψυχική ευφορία της πρώτης περιόδου στο Παρίσι. «Είναι το αίσθημα της χαράς να κάνεις αυτό που σε γεμίζει. Μετά, αναγκαστικά, σε πιάνουν τα χρήματα, τι θέλουν από σένα, τι πρέπει να ζήσεις και η αρχική χαρά είναι κάπως περιορισμένη. Για να το πετύχετε αυτό, πρέπει επίσης να είστε χαλαροί και το περιβάλλον σας να είναι «ανοιχτό». Οι σημερινές παγκόσμιες συνθήκες σε αναγκάζουν να βάλεις την ψυχολογία σου στο προσκήνιο. Δεν πιστεύω ότι ό,τι κάνω είναι για μένα. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για όλους, γιατί όλα έχουν να κάνουν με το μοίρασμα. Αυτό το πέτυχα μόνο στην αρχή, μετά είναι λίγο σαν να ψάχνω συνέχεια για την ευτυχία, αλλά η ευτυχία είναι στιγμές. Και όταν μπαίνουν στο παιχνίδι παράγοντες του τρόπου ζωής και η κούραση, το μείγμα αλλάζει και πρέπει να αλλάξουμε τη ζωή μας όταν «παγώνουμε», όχι κρυβόμαστε».

Είναι πολύ σημαντικό για αυτόν να είναι ειλικρινής και αληθινός με τον εαυτό του. Μην του λέτε ψέματα ότι όλα είναι καλά ή ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα και πιστεύει ότι αυτό πρέπει να ισχύει για όλους:Αντί να ψάχνουμε την αλήθεια μας, κρυβόμαστε από την πραγματικότητα και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους. Άλλοι κρύβονται στους γάμους τους, άλλοι στις δουλειές τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή έγινες τσαγκάρης, πρέπει να πεθάνεις τσαγκάρης ή μουσικός. Όταν κάτι δεν λειτουργεί, γιατί να συνεχίσετε να το κάνετε; Πρέπει να ξέρετε πότε να ξεκινήσετε και πότε να σταματήσετε. Μοιάζει λίγο με τους μεγάλους τραγουδιστές που τραγουδούν όλη τους τη ζωή αλλά τώρα δεν μπορούν. Πολλοί προσποιούνται τον τρόπο ζωής τους και δεν αλλάζουν τη ζωή τους λόγω κοινωνικών συνθηκών: Όλα γυρίζουν και εξαφανίζονται».

Σήμερα, ο Σπύρος Κοντάκης είναι ένας σχεδιαστής που προσπαθεί να συνδυάσει, όπως λέει, προϊόν και σχέδιο. Το εντυπωσιακό είναι ότι στην τωρινή του καριέρα βλέπει ξανά το ίδιο «σενάριο»:Είναι πολύ περίεργο – είναι σαν η ιστορία της ζωής μου να επαναλαμβάνεται γιατί κάνω τα ίδια στρατηγικά λάθη, τα ίδια συναισθηματικά λάθη». Επομένως, είναι σαφές ότι μια τρίτη «μεγάλη» αλλαγή στη ζωή του όχι μόνο δεν αποκλείεται, αλλά, αντίθετα, «ετοιμάζεται»:Το «κακό» πρέπει να καταπολεμηθεί! Η τρίτη αλλαγή, νομίζω, θα είναι αυτή που επιβάλλεται σε όλους μας, ως προς τη στάση ζωής μας. Πού θα μείνεις, πόσο απομονωμένος θα είσαι, όλο αυτό είναι το τρίτο στάδιο, της ηρεμίας, της συγκέντρωσης όλων των στοιχείων που θα σε οδηγήσουν στην ειρήνη».

Ο Σπύρος Κοντάκης είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να τολμήσει να ακολουθήσει αυτό που του ζήτησε ο ίδιος. Είναι έτοιμος να ακούσει την αλήθεια της ψυχής του και να προχωρήσει σε ό,τι του επιφυλάσσει το μέλλον.

Είστε έτοιμοι να μάθετε τι είναι αυτό που την κάνει αφήστε την ψυχή σας να ξεχειλίσει;

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *