Οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν από νεφρική νόσο Παρά τα καλύτερα αποτελέσματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η επιβίωση εξακολουθεί να είναι φτωχή για τους ασθενείς με SCD

Ο κίνδυνος θανάτου από νεφρική νόσο τελικού σταδίου (ESKD) έχει μειωθεί συνολικά στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία 20 χρόνια – αλλά όχι τόσο όσο για τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία (SCD).

Μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι οι ασθενείς με αυτή τη γενετική διαταραχή εξακολουθούν να έχουν υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από τους ασθενείς χωρίς SCD. Οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς διαγιγνώσκονται επίσης με ESKD νεότεροι από τον γενικό πληθυσμό και είναι λιγότερο πιθανό να λάβουν μεταμόσχευση νεφρού για τη νόσο.

Μάλιστα, τα ευρήματα δείχνουν ότι «αυτή η διαφορά στην επιβίωση μεγεθύνεται», με τους δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς με νεφρική νόσο να έχουν «2,7 φορές αυξημένο κίνδυνο θανάτου».

Αυτή η μελέτη επιβεβαιώνει ότι οι ασθενείς με SCD που αναπτύσσουν ESKD συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν ανισότητες [kidney] αποτελέσματα», έγραψαν οι ερευνητές. «Η συνεχιζόμενη έρευνα θα πρέπει να προσδιορίζει τους παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη της ESKD, να διασφαλίζει την εφαρμογή της επιτήρησης της νεφρικής νόσου και να καθορίζει θεραπείες που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ESKD».

Μελέτη, “Οι ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία που αναπτύσσουν νεφρική νόσο τελικού σταδίου παρουσιάζουν φτωχή επιβίωση – μια 19ετής μελέτη του συστήματος νεφρικών δεδομένων των ΗΠΑ.», δημοσιεύτηκε ως επιστολή προς τον εκδότη στο περιοδικό British Journal of Hematology.

Συνιστώμενη ανάγνωση

Υψηλότερος κίνδυνος νεφρικής νόσου σε SCD

Τα άτομα με SCD διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να αναπτύξουν χρόνια νεφρική νόσο και έχουν ταχύτερη μείωση της νεφρικής λειτουργίας σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Μερικοί ασθενείς τελικά αναπτύσσουν νεφρική ανεπάρκεια ή ESKD, στην οποία απαιτείται συνεχής αιμοκάθαρση ή μεταμόσχευση νεφρού για να επιβιώσουν οι ασθενείς. Το ESKD μπορεί να συμβάλλει εν μέρει στην πρώιμη θνησιμότητα που παρατηρείται στον πληθυσμό SCD.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι δρεπανοκυτταρικοί ασθενείς με EKSD μπορεί να μην λαμβάνουν έγκαιρη ή επαρκή θεραπεία για την πάθηση των νεφρών τους.

«Παρά τις βελτιώσεις στη φροντίδα τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η πρόγνωση του SCD-ESKD παραμένει αβέβαιη», έγραψαν οι ερευνητές.

Έχοντας αυτό υπόψη, μια ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες ανέλυσε τα αποτελέσματα των δρεπανοκυτταρικών ασθενών με νεφρική νόσο τελικού σταδίου από το 1998 έως το 2017 με βάση δεδομένα από το μητρώο του Συστήματος Νεφρικών Δεδομένων των ΗΠΑ.

Σε αυτό το διάστημα, 2.194.079 άτομα διαγνώστηκαν με ΕΣΚΔ, ενώ 2.018 (0,09%) διαγνώστηκαν με SCD.

Οι ασθενείς με SCD διαγνώστηκαν με νεφρική ανεπάρκεια σε μικρότερη ηλικία, περίπου 10 ετών, από εκείνους χωρίς SCD. Συγκεκριμένα, η διάμεση ηλικία για τους μαύρους ασθενείς με SCD ήταν τα 44 έτη έναντι των 59 ετών για τους μαύρους ασθενείς χωρίς την αιματολογική διαταραχή. Για τους μη μαύρους, η διάμεση ηλικία κατά τη διάγνωση ήταν τα 49 έτη για τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία έναντι των 66 ετών για τα άτομα χωρίς SCD.

Οι άνδρες ασθενείς με SCD ήταν σημαντικά νεότεροι από τις γυναίκες ασθενείς τη στιγμή της διάγνωσης της ESKD.

Σημειωτέον, οι ασθενείς με SCD είχαν 76% λιγότερες πιθανότητες να λάβουν προφυλακτική μεταμόσχευση νεφρού από ό,τι όταν ξεκίνησαν την αιμοκάθαρση—πριν χρειαστεί να ξεκινήσουν αιμοκάθαρση. Ωστόσο, ήταν πιθανότερο να έχουν λάβει συνεχή φροντίδα πριν φτάσουν στο ESKD.

Η συνολική θνησιμότητα μειώθηκε κατά τη διάρκεια της 19ετούς περιόδου της μελέτης και στις δύο ομάδες, μειώνοντας κατά 35% για τους ασθενείς χωρίς SCD και 30% για τους ασθενείς με SCD.

Παρά την αύξηση της νεφρικής περίθαλψης πριν από την ESKD και τη μείωση της θνησιμότητας με την πάροδο του χρόνου μεταξύ των ασθενών με SCD με ESKD, ο κίνδυνος θανάτου παρέμεινε υψηλότερος από ό,τι σε εκείνους χωρίς τη νόσο.

Μετά την προσαρμογή για πιθανούς συγχυτικούς παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, η εθνικότητα, η μαυρίλα, ο τρόπος πρωτογενούς θεραπείας και οι ταυτόχρονες παθήσεις υγείας, οι ασθενείς με SCD είχαν 2,7 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου μετά από ένα πρώτο συμβάν ESKD σε σχέση με τα άτομα χωρίς SCD.

Επιπλέον, τα άτομα με SCD και ESKD είχαν 51% λιγότερες πιθανότητες να λάβουν μεταμόσχευση νεφρού από την ομάδα χωρίς SCD μετά την προσαρμογή για την ηλικία, το φύλο, την εθνικότητα και τη μαύρη φυλή. Σημειωτέον, σημαντική μείωση στα ποσοστά μεταμόσχευσης νεφρού με την πάροδο του χρόνου παρατηρήθηκε για ασθενείς χωρίς SCD, αλλά όχι για την ομάδα SCD.

«Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι οι ασθενείς με SCD-ESKD είναι λιγότερο πιθανό να λάβουν μεταμόσχευση νεφρού σε σύγκριση με ασθενείς χωρίς SCD-ESKD», έγραψαν οι ερευνητές.

Συνολικά, αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι “οι ασθενείς με SCD που συνεχίζουν σε ESKD νωρίς στη ζωή τους έχουν υψηλότερο κίνδυνο θανάτου και χαμηλότερο ποσοστό μεταμόσχευσης από τους ασθενείς χωρίς SCD-ESKD”.

Η μελέτη ήταν περιορισμένη λόγω ορισμένων ελλειπόντων δεδομένων από τη βάση δεδομένων. Αυτό περιελάμβανε το στάδιο της νεφρικής νόσου κατά την παραπομπή ή τις επιδράσεις των εγκεκριμένων θεραπειών SCD και νεφροπροστατευτικών φαρμάκων στην εξέλιξη σε ESKD.

«Χρειάζονται μεγάλες προοπτικές μελέτες για να προσδιοριστεί η επίδραση των θεραπειών στην εξέλιξη της νεφρικής νόσου», κατέληξαν οι ερευνητές.

Leave a Comment