Μαρίσα Τριανταφυλλίδου: «Το σημαντικό είναι να αγκαλιαζόμαστε, να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια»

Η Σοφία στο «The Maestro» έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς που δεν τη γνώριζαν από το θέατρο ή τον κινηματογράφο να ανακαλύψουν τις λεπτές αποχρώσεις, τους ημίτονους στην ερμηνεία της, μια κομψή ερμηνεία που χτυπάει εγκέφαλο και συγκίνηση ταυτόχρονα. Η Μαρίσα Τριανταφυλλίδου είναι μια σπάνια περίπτωση καλλιτέχνη, ανθρώπου με στιβαρή, ακλόνητη ηθική πυξίδα, από τους λίγους που έχω γνωρίσει στα είκοσι δύο χρόνια από τότε που πρωτογνωριστήκαμε – γνωριστήκαμε μετά την πρώτη της παράσταση στην Αθήνα, τη δεκαετία του Γυναίκες -από τις πιο τίμιες, ασυγχώρητες και τελικά γενναίες και περήφανες.

Στο χέρι της κρατά ένα σεβαλέτα που γράφει «μια μέρα τη φορά», το μότο της και αναφέρεται στη ζωή που συνεχίζει, αλλάζει και μας μεταμορφώνει μέρα με τη μέρα, και τη βέρα της, προς τιμή του συντρόφου της, Γιώργου και πολλών άλλων. γενικά η ζωή που της έστειλε μια αγάπη που ήξερε μόνο από ταινίες, μυθιστορήματα, έργα τέχνης και όλο τον κόσμο που είχε μέσα της, για τη βαθιά και αληθινή ευτυχία που της δίνει καθημερινά.

Ξέρεις τι έχει πραγματικά σημασία; Ότι είμαστε εδώ στον ήλιο και αγκαλιαζόμαστε και κοιταζόμαστε στα μάτια.

Η Marisa γεννήθηκε στην Τασκένδη. Η οικογένειά της ήταν πολιτικοί πρόσφυγες, ένα περιβάλλον καλλιεργημένων ανθρώπων που αγαπούσαν τη μουσική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και την Ελλάδα. Ήταν στην τέταρτη δημοτικού όταν η μητέρα της της έδωσε τον Φάουστ. Ο παππούς της ήταν Έλληνας δάσκαλος στο διάσημο ιστορικό σχολείο στο Ιβάνοβο, το οποίο στέγαζε παιδιά από όλο τον κόσμο των οποίων οι συγγενείς διώκονταν για πολιτικούς λόγους – ένα μαντήλι που κρατά από τη γιαγιά της ήταν δώρο της γυναίκας του Ένγκελς. Ζεστασιά, αγάπη και πρόποση για την «καλή χώρα» συνόδευαν κάθε οικογενειακή γιορτή και οι έξοδοι σε όπερες, συμφωνικές ορχήστρες και θέατρα κάθε εβδομάδα ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής της οικογένειας. Οι γονείς της και η αγάπη τους για την τέχνη, η κρίση τους για τους καλλιτέχνες καθόρισαν σχεδόν υποσυνείδητα τον δικό της επαγγελματικό προσανατολισμό.

«Μόλις έγινε η μεταπολίτευση, επέστρεψαν και οι δύο παππούδες. Γυρίσαμε λίγο αργότερα, πήγαμε Θεσσαλονίκη, Αμπελόκηποι. Σιγά σιγά βρήκαμε τον δρόμο μας, ο πατέρας μου ήταν μηχανολόγος μηχανικός και η μητέρα μου υδραυλικός μηχανικός που πήρε το αντίστοιχο του πολιτικού μηχανικού. Έχω υπέροχες αναμνήσεις, η μαμά μου είναι εκεί, οι θείες μου, τα ξαδέρφια μου, όλοι οι παιδικοί μου φίλοι. Πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ».

Facebook Κελάδημα
Η Μαρίζα αιωρείται πάνω από το ανήμπορο και απαρηγόρητο σε όλους μας, μια συνειδητή, άσβεστη σπίθα καλοσύνης και δύναμης για πάντα. Φωτογραφία: Paris Tavitian/LIFO

Το πρώτο πράγμα που θυμάται από τη Θεσσαλονίκη είναι οι παραστάσεις στο ΚΘΒΕ και τα μουσεία. «Τότε βαριόμασταν πολύ, αλλά γι’ αυτό οφείλω τη λατρεία που τρέφω για τα μουσεία τώρα. Σήμερα, ιδανικά, θα ήθελα να έχω ένα δωμάτιο και να ζω σε ένα μουσείο, ξεσκονίζοντας τα έργα για να τα δω από κοντά.” Η Marisa ταξίδεψε για να περάσει μιάμιση μέρα στην Ισπανία για να δει τον Francis Bacon και αν τη ρωτούσαν τι θα ήθελε. να είναι, λέει, «ένα κορίτσι σε έναν πίνακα του Βερμέερ»—της αρέσει να χάνει τον εαυτό της υπό το φως των έργων του. Τα ταξίδια που κάνει στο σχολείο έχουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης: τις δύο πρώτες ώρες στο Μουσείο Μακεδονικής Τέχνης , η επόμενη στάση στις βυζαντινές αγιογραφίες του Λευκού Πύργου και μετά περιοδικές εκθέσεις και αναγνώσεις. Εκείνες τις μέρες αγαπούσε την Έμιλυ Ντίκινσον. «Αυτό που με παρηγορεί ακόμα και σήμερα είναι να νιώθω εκείνη την παλιά χαρά, την εφηβική χαρά, την προθυμία όταν ανοίγω ένα βιβλίο. είχα μαζί της Τοκάρτσουκμε τον Έρνο και πρόσφατα με Ocean Vuong. Και μαζί της Παυλίνα Μάρβινπου έχει κάτι πολύ ωραίο».

Στο σχολείο ήταν ένα εσωστρεφές και ντροπαλό παιδί, η μητέρα της την έβαζε να κάνει θέατρο στον Πούπουλο, μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα. Ενώ έχει έτοιμα τα χαρτιά της για τον Πάρη για να σπουδάσει νευρολογία, η μητέρα της την πείθει ξανά να δώσει εξετάσεις στο ΚΘΒΕ, πιστεύοντας ότι το να είσαι καλλιτέχνης είναι πολύ τιμητικό. Πέρασε και οι γονείς της επέμειναν να τελειώσει το σχολείο και μετά να πάει στο Παρίσι. Λίγες μέρες πριν την έναρξη του τρίτου έτους έχασε τον πατέρα της, ο οποίος μέχρι το τέλος της θύμιζε ότι δεν είχε ξεχάσει την υπόσχεση που της είχε δώσει για το Παρίσι, αλλά αυτός ο θάνατος άλλαξε τη δυναμική στην οικογένεια. Η Μαρίσα παρέμεινε ως ηθοποιός στο Κρατικό και έφτασε στην Αθήνα λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, για να πρωταγωνιστήσει στο Μαύρο γάλα του Νίκου Τριανταφυλλίδη.

«Δεν ονειρεύτηκα ποτέ να δουλέψω στο θέατρο και το λέω χωρίς σταγόνα έπαρσης, στο επαγγελματικό κομμάτι είχα τελείως διαφορετικά όνειρα. Το θέατρο ήταν το καταφύγιό μου και ισχύει μέχρι σήμερα ότι πλέον ξέρω γιατί είμαι σε αυτή τη δουλειά. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους όπως είμαι, και μου αρέσει. Βρήκα αυτόν τον τρόπο να δουλεύω, να υπάρχω, αυτή είναι η γλώσσα που μιλάω», λέει. «Γι’ αυτό δεν ξεχωρίζω τη δουλειά από τη ζωή μου, όλα πήγαν μαζί, σαν μαγικές συναντήσεις, όπως με τις δύο όμορφες κόρες μου, που είναι η δύναμή μου. Για αυτά τα κορίτσια θα ήθελα πάντα να σταθώ και ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι αν προσπαθήσω να μιλήσω για την Εύα και τη Σαβίνα και όλα όσα έχουμε ζήσει, θα μειώσω κάθε νόημα».

Μαρίσα Τριανταφυλλίδου Facebook Κελάδημα
Φωτογραφία: Paris Tavitian/LIFO

Η Μαρίσα γιορτάζει τα γενέθλιά της δύο φορές το χρόνο, την ημέρα που γεννήθηκε και στις 27 Απριλίου, την ημέρα που υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα ενώ έκανε πρόβες για το Φεστιβάλ Αθηνών που την άφησε κατάκοιτη, παράλυτη από τον λαιμό και κάτω. Όσοι από εμάς ξέρουμε τι συνέβη υποκλίνουμε τη λεπτότητα και τον τρόπο που το λέει και το κατακτά μέσα της, τη δύναμή της να σηκωθεί και να περπατήσει ξανά, λέγοντας: «Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό είναι κάτι που έπρεπε να να συμβεί για μένα, αλλιώς δεν θα συνέχιζα, δεν θα είχα τους δρόμους που άνοιξαν, θα είχαν ανοίξει στη ζωή μου».

753
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Ασκώντας το σωματικό θέατρο και τον ακροβατικό χορό για πολλά χρόνια, ενώ ακόμα, με σύμμαχο τον αδερφό της, εφάρμοσε ό,τι είχε μάθει από τις μεγάλες δασκάλες Maggie Maren και Pina Baus και μελέτησε για χρόνια την τέχνη του πέρα ​​από την ύπαρξη, όταν όλες οι αισθήσεις και η αισθητική συμβαίνουν μέσα σου. Με αυτό το υπόβαθρο, ουσιαστικά δημιουργεί την κίνηση των κάτω άκρων της στο μυαλό της, ενώ ο ανατομικός τόμος Janis Asteris που τη φέρνει στο νοσοκομείο της επιτρέπει να μελετήσει τις νευρικές συνδέσεις. «Μου έδωσε μια ευκαιρία που δεν είχα επειδή δεν σπούδασα νευρολογία να μελετήσω και να κατανοήσω το νευρικό μου σύστημα», λέει.

Η Μαρίσα, που έκανε τον πόνο φίλη και συγκάτοικο στο σώμα της, τον έχει «υποτάξει» με υπέροχο τρόπο, είναι δασκάλα σε όλους όσους τη γνωρίζουν, η δύναμη της προσωπικότητάς της είναι ευεργετική και θεραπευτική, είναι το παράδειγμα μιας άτομο που ξαναρχίζει την επαγγελματική του ζωή με την ταινία Η δουλειά της στον Νίκο Λαμπώ όταν έβαλε προσωπικό στοίχημα ότι θα μπορούσε να κάνει ταινία αναλαμβάνοντας τον ρόλο και διαχειριζόμενος μια άλλη σχέση με το σώμα της.

Μαρίσα Τριανταφυλλίδου Facebook Κελάδημα
Η Μαρίσα γιορτάζει τα γενέθλιά της δύο φορές το χρόνο, την ημέρα που γεννήθηκε και στις 27 Απριλίου, την ημέρα που υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα ενώ έκανε πρόβες για το Φεστιβάλ Αθηνών που την άφησε κατάκοιτη, παράλυτη από τον λαιμό και κάτω. Φωτογραφία: Paris Tavitian/LIFO

Το 2022 Μυθολογικό πτηνό του Πάνου Κούτρα, στο Σιωπή 6-9 του Χρήστου Πασάλη και στο ΜΟΥΣΙΚΗ από την Angela Shanelek, μπορείτε να δείτε ξεκάθαρα ότι ο ψυχισμός της είναι συντονισμένος στον κινηματογράφο και οι λεπτότητες της διαγράφονται αβίαστα. Για αυτό, η συνεργασία, το ότι δεν υπάρχεις χωρίς άλλους, το ότι δεν δουλεύεις ποτέ μόνος είναι ο λόγος, όλα αυτά κάνουν τη δουλειά της στον κινηματογράφο κάτι βαθύ και ουσιαστικό.

Η Μαρίσα επέλεξε τον κινηματογράφο, που την απελευθέρωσε, και ταυτόχρονα αποφάσισε να σταματήσει να εργάζεται στο θέατρο ως ηθοποιός – τώρα ασχολείται αποκλειστικά και μόνιμα με το δράμα με Νίκος Καραθάνος, που την παρακινούσε να εγκαταλείπει το σπίτι της καθημερινά. Μαζί του είδε και έμαθε πώς μπορείς να ζήσεις, να εκφραστείς και να οργανώσεις το χάος. Ήταν σε αυτόν που έγινε πιο ανοιχτή και καλλιέργησε τις άγνωστες περιοχές της ύπαρξής της, τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή και η τέχνη πάνε χέρι-χέρι και οδηγούν σε μέρη που μπορείς να ανακαλύψεις και να αποκαλύψεις μαζί με τις πιο σύνθετες πτυχές του εαυτού σου.

«Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να νιώθει τόσο πόνο και να γελάει και να θεραπεύει άλλους. Η υπομονή, η αντοχή και η διάνοιά της είναι απαράμιλλη σε μέγεθος. Είναι ένα δώρο που την έχουμε, για όλους μας μεγάλωσε με πολύ διαφορετικό τρόπο και μας φέρνει τα δώρα πολλών ανθρώπων από την αρχαιότητα. Η Μαρίζα κατάλαβε πολύ νωρίς τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και αφοσιώθηκε σε αυτό, δεν πρόδωσε ποτέ τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος» λέει ο Νίκος Καραθάνος.

Μουσικοδιδάσκαλος Facebook Κελάδημα
Η Μαρίσα Τριανταφυλλίδου στο πλατό του «Maestro» με τους Χριστόφορο Παπακαλιάτη, Ορέστη Χαλκιά, Φάνη Μουρατίδη και Κλέλια Ανδριολάτου.

Το καλύτερο το φυλάω για το τέλος. Όταν τη ρωτάω πώς συνεργάστηκε με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, τον οποίο θεωρεί γνήσιο μαέστρο, «σχεδόν υπεράνθρωπο» και τον σέβεται για τη σκληρή δουλειά και το ταλέντο του, αλλά και γιατί έχει ένστικτο και συνδέει τους ανθρώπους, βγάζοντας ό,τι καλύτερο έχει. , λέει; «Μπορείς να πιστέψεις ότι τον είδα στο όνειρό μου; Από το πουθενά, λέει, ήμασταν στο σπίτι της γιαγιάς μου, μου διάβαζε ένα γράμμα της, κι εγώ έκλαιγα. Λοιπόν, την επόμενη μέρα χτύπησε το τηλέφωνό μου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνω».

«Η Μαρίσα έχει έναν σπάνιο συνδυασμό ιδιοτήτων που καθορίζουν κάθε δουλειά που κάνει. Έχει ταλέντο, χιούμορ, μυαλό, ήθος και ευγένεια. Σε απαλλάσσει μαγικά από κάθε άγχος κατά τη λήψη και σου δίνει ασφάλεια ενώ φέρνει ένα μοναδικό αποτέλεσμα στη σκηνή. Νομίζω ότι είναι χαρά να δουλεύεις με ένα τόσο υπέροχο πλάσμα. Ας δει όνειρα που μετά γίνονται πραγματικότητα», λέει ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.

Ακριβώς πριν την αφήσω για να πάω στην πρόβα της Διανυκτέρευση στην Επίδαυρο που ετοιμάζονται για την Εθνική με τον Νίκο Καρατάνο, μου γυρίζει και μου λέει «Ξέρεις τι σημασία έχει τελικά; Ότι είμαστε εδώ στον ήλιο και αγκαλιαζόμαστε και κοιταζόμαστε στα μάτια» ‒ και το εννοεί. Αυτή είναι η Μαρίσα, που αιωρείται πάνω από το ανήμπορο και απαρηγόρητο σε όλους μας, μια συνειδητή, άσβεστη σπίθα καλοσύνης και δύναμης για πάντα.

Η Μαρίσα Τριανταφυλλίδου ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο στη σειρά Maestro που διατίθεται στο Netflix και συνυπογράφει τη δραματουργία της παραγωγής του Εθνικού Θεάτρου Μια νύχτα στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. Φωτογραφήθηκε στον Πύργο του Πειραιά με κομμάτια από τη συλλογή του Γιώργου Ελευθεριδάδη. / Makeup artist: Έφη Αργυροπούλου. Ευχαριστούμε τη Dimand για τη φιλοξενία.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο LiFO print.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *