Η Επιστροφή του Άσωτου | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο άνθρωπος που κάποτε χτυπήθηκε άγρια ​​στη σκηνή τώρα καταφεύγει στον Θεό. Επισκέπτεται εκκλησίες, προσεύχεται, διαλογίζεται, διαβάζει ξανά και ξανά τη Βίβλο. φωτογραφία John Shearer/Invision/AP

Η εκτενής συνομιλία του Nick Cave με τον Sean O’Hagan αποκαλύπτει τη ριζική μεταμόρφωση που βίωσε ο καλλιτέχνης μετά την απώλεια του γιου του Arthur.

Ανακάλυψα τον Nick Cave όταν ήμουν 16 ετών ακούγοντας τα βινύλια “Tender Prey” και “The Good Son” ξανά και ξανά στο πικάπ. Πολύ σύντομα είχα την ευκαιρία να τον δω ζωντανά σε συναυλία και από τότε ακολούθησαν μερικά ακόμα μέχρι που αποστασιοποιήθηκα για μερικά χρόνια και τελικά επέστρεψα απολαμβάνοντας την επανάληψη ενός από τα τελευταία και πιο ιδιότυπα άλμπουμ του, το ‘Ghosteen’. Ο εφηβικός μου εαυτός γοητεύτηκε από τη δυναμική, τον λυρισμό και την τρομακτική ενέργεια του τραγουδιστή. Σε κάποια στάδια στη σκηνή, ο Αυστραλός έμοιαζε με κάποιο είδος κήρυκα σαπουνιού. Από μελωδίες που σπαράζουν την καρδιά, πήδηξε σαν δαίμονας σε φρενήρεις ρυθμούς με επαναλήψεις και ανατριχιαστικά μοτίβα. Ο Cave ήξερε να παίζει με τα συναισθήματα των ακροατών του. Η μουσική του σε προσκαλεί να μυηθείς σε ένα άγριο και παράξενο σύμπαν. Δεν συμφωνούσα πάντα με όλες τις επιλογές του. Μου ήταν αδύνατο, για παράδειγμα, να ακούσω το πρώτο του συγκρότημα Birthday Party, όπως ήταν αδύνατο να ακούσω ένα ντουέτο με την Kylie Minogue. Αλλά και η συνομιλία του με την Παλαιά Διαθήκη δεν μπορώ να πω ότι πάντα με συγκινούσε.

Χωρίς αμφιβολία, η κομβική στιγμή στη ζωή του Νικ Κέιβ ήταν ο θάνατος του 15χρονου γιου του, Άρθουρ.

Ο Νικ Κέιβ είναι ένας ζωντανός θρύλος, αλλά και ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης της εποχής του. Σκάλισε μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και την υπηρέτησε πιστά για δεκαετίες. Έγινε εναλλακτικός ροκ σταρ, πολύ αγαπητός στη χώρα μας. Στο βιβλίο «Πίστη, Ελπίδα και Πόνος» (μτφρ. Βάσια Τσανακάρη, εκδ. Keydarith) ακούμε μια σπηλιά να μεταμορφώνεται. Η εικόνα του επαναστατημένου δανδή, του καταδικασμένου ποιητή ξεθωριάζει και στη θέση της εμφανίζεται το πορτρέτο ενός 65χρονου που αστειεύεται συνεχώς για τα βαμμένα μαλλιά του και μιλά σοφά για τη ζωή, τον Θεό και τον θάνατο. Χωρίς αμφιβολία, η κομβική στιγμή στη ζωή του Cave ήταν ο θάνατος του 15χρονου γιου του, Άρθουρ. Ο άνθρωπος που κάποτε χτυπήθηκε άγρια ​​στη σκηνή, τώρα εμπιστεύεται στον Θεό. Επισκέπτεται εκκλησίες, προσεύχεται, διαλογίζεται, διαβάζει ξανά και ξανά τη Βίβλο. Αυτό είναι το καθαρτήριο του, μαζί με τη σκληρή δουλειά. Παράλληλα, ανακαλύπτει κεραμικά και εθίζεται στη δημόσια αναγνώριση στο blog του The Red Hand Files.

Η μακροσκελής συνέντευξή του με τον Χάγκαν είναι εύγλωττη απόδειξη αυτής της μεταμόρφωσης. Ο νάρκισσος γίνεται ταπεινός υπηρέτης και εκλιπαρεί για άφεση αμαρτιών. Οι εξομολογητικοί στίχοι είναι ιδιαίτερα συγκινητικοί ακόμα και για όσους δεν έχουν ακούσει ποτέ τη μουσική του. Υπάρχουν στιγμές που απλά θέλεις να σταματήσεις και να αγκαλιάσεις τον συνάδελφό σου. Πόνος και ειλικρινής λύπη στάζουν από τις σελίδες. Όσοι από εμάς μεγαλώσαμε με τα τραγούδια του βρίσκουμε εδώ έναν ισχυρό σύμμαχο για να συνεχίσουμε την πορεία προς τη συμφιλίωση με τα δεινά και τα παράδοξα αυτού του κόσμου. Ο τραγουδοποιός πήγε στο διάολο και γύρισε. Τα νέα που φέρνει είναι σκληρά, αλλά όχι πρωτόγνωρα. Υπάρχει ακόμα πολλή ομορφιά να ανακαλύψει κανείς. Τώρα ο Cave δεν έχει ανάγκη από ναρκωτικά και ξεφτιλίσματα. Έχει ξεφλουδίσει το κρεμμύδι και ξέρει τι βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε προσπάθειας ελέγχου του κόσμου. Παραδίδεται στο ένστικτό του και γράφει κείμενα που μιλάνε στο άλογο. Μιλάει με ενθουσιασμό γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι πολλά από τα μεγάλα μυστικά της ύπαρξης βρίσκονται εκεί: στη δημιουργικότητά του. Όπου όλα τα άλλα αποτυγχάνουν, η επιστήμη, η τεχνολογία, η οργανωμένη θρησκεία, ο δρόμος της τέχνης λάμπει. Ο καλλιτέχνης μοιάζει με τον ιερέα, μόνο που δεν προσηλυτίζει. Προσεύχεται να σωθεί, όπως κάνουμε όλοι μας και στην πορεία όσοι ταυτίζονται μαζί του τον συμπονούν δίνοντάς του δύναμη. Ο καλλιτέχνης δεν είναι μεσσίας για να τον ακολουθήσει.

Όταν ο Cave ήταν δώδεκα ετών, ο πατέρας του τον ρώτησε τι είχε προσφέρει στον κόσμο. Τι πρέπει να απαντήσει ένα δωδεκάχρονο παιδί σε αυτή την ερώτηση; Ρώτησε λοιπόν τον πατέρα του τι είχε κάνει για τον κόσμο και του έδειξε περήφανα ένα διήγημα που είχε δημοσιεύσει σε ένα περιοδικό όταν ήταν μικρός. «Είναι απλώς ο περίεργος εγωισμός του δημιουργικού ανθρώπου», λέει ο Cave, προσθέτοντας: «Αν ο δωδεκάχρονος γιος μου με ρωτήσει τι έχω κάνει για να δώσω κάτι στον κόσμο, ελπίζω να του ανακατέψω τα μαλλιά και να του πω , «Σε έκανα, μωρό μου.»». Είναι προφανές στον εξωτερικό παρατηρητή τι συμβαίνει εδώ. Ο γιος προσπαθεί απεγνωσμένα να τραβήξει την προσοχή του πατέρα, αλλά είναι πολύ απογοητευμένος και δεν μπορεί να του την δώσει. Ο γιος ξεκινά να εκπληρώσει το ματαιωμένο όνειρο του πατέρα στο έπακρο και με κάθε δημιουργικό τρόπο, προσελκύοντας ταυτόχρονα την προσοχή του. Λοταρία! Με μία κίνηση επιτυγχάνονται δύο στόχοι. Ο γιος μεγαλώνει και γίνεται ο ίδιος πατέρας. Η πορεία του δεν είναι ξεκάθαρη. Πάλεψε σκληρά για να αντισταθεί στην ηρωίνη, είναι πλέον αναγνωρισμένος ροκ σταρ. Όταν χάνει το παιδί του, καταλαβαίνει το τραύμα και δεν θέλει να το διαιωνίσει, οπότε επιχειρεί την έκτρωση. Η τέχνη από ένα μήνυμα γίνεται μέσο, ​​μέσο αυτοθεραπείας. Και ο άσωτος γιος επιστρέφει —πάντα μεταμορφωμένος— με υπέροχα νέα.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *