Η δημιουργία ενός αγοριού

Ο Pele και η Vivienne Westwood πέθαναν ταυτόχρονα και στο MKDAMKI (κοινωνικά δίκτυα για άτομα κάποιας ηλικίας) γίνεται ένα μεγάλο πάρτι RIP για τον διαχωρισμό των φύλων, κοινωνικά κατασκευασμένο ή μη: άλλοι θρηνούν το ένα, άλλοι θρηνούν το άλλο. Ποδόσφαιρο και ρούχα, μπάλα και μόδα, είναι απορίας άξιο γιατί κανείς δεν έχει σκεφτεί ακόμη να προσφέρει μια διασκευή στο «Material Girl» της Madonna, με το ρεφρέν να πηγαίνει “Επειδή ζούμε σε έναν δυαδικό κόσμο, αλλά είμαι ένα μη δυαδικό κορίτσι”. Από την άλλη, όσο περισσότερο ο ψηφιακός κόσμος εισβάλλει στον αναλογικό κόσμο και τόσο περισσότερο εμείς οι ίδιοι γινόμαστε ψηφιακοί, η δυαδικότητα του δυαδικού έρχεται να ορίσει όχι μόνο το φύλο μας, αλλά ολόκληρη την ταυτότητά μας, με έναν εντελώς διαφορετικό και συνάμα ειρωνικό τρόπο.

Αλλά έχουμε πολύ καιρό μέχρι να γίνουμε εντελώς αριθμοί, πολύ λιγότερο από τη στιγμή που, με την έναρξη της ηλικίας, όλα θα αρχίσουν να φαίνονται θολά στο μυαλό μας και στις αναμνήσεις μας για το τι πραγματικά συνέβη, πότε και πώς θα αρχίσει να να μπερδευτούμε ώστε να σκεφτούμε π.χ. ότι μπορέσαμε να δούμε τον Πελέ σε δράση οπουδήποτε εκτός από τις ειδικές εξέδρες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 με την ψυχή φωνή του Γιάνη Αργυρίου ή το τρομακτικό οπίσθιο ψαλίδι που έβγαλε στο The Great Escape of the 11s. Μπορεί να μην θυμόμαστε ότι ήταν ταινία και ο Πελέ ήταν ηθοποιός εκεί, δηλαδή τελειόφοιτος λυκείου, μπορεί να το θυμόμαστε ως ένα από τα καλύτερα ματς που έχουμε δει, με το φοβερό πέναλτι του Σταλόνε, ο οποίος αφού πήρε το βραβείο για ο καλύτερος τερματοφύλακας, έκανε μια άσεμνη χειρονομία τοποθετώντας το βραβείο σε μια στάση από ψηλά, λίγο πριν ο Λιονέλ Μέσι, ντυμένος με μαύρη παραδοσιακή αραβική βασιλική φορεσιά, σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το Μουντιάλ τελειώνει και λίγες μέρες μετά πηγαίνω στο γήπεδο με τον γιο μου για αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος. Το παιχνίδι δεν μας κάθεται καλά, αλλά προσπαθώ να φανταστώ ένα ζεστό και άνετο 2-0, χωρίς πολύ – πολύ άγχος, ένα παιχνίδι που θα είχε καθαριστεί σχετικά νωρίς, ένα παιχνίδι για πανηγυρισμούς. Οι διακοπές είναι ωραίες, αλλά δεν έχουν την αδρεναλίνη της μάχης. Αποκλεισμένοι από τα αρχικά λεπτά, οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας παίζουν με έναν παίκτη λιγότερο, πετυχαίνουν στη μοναδική επίθεση που κάνουν να σκοράρουν και να προηγηθούν, να πάνε για μια τεράστια νίκη, να πάνε για το “Big Ten Escape”, νομίζουν ότι είναι συνεχώς στο πώς να μην παίξεις ποδόσφαιρο, να πέφτεις μετά το παραμικρό άγγιγμα όταν παίρνεις την μπάλα, να πέφτεις πολλές φορές και μόνος, να πέφτεις από το γήπεδο και να σέρνεσαι για να μπεις και να ξαπλώσεις, να πέσεις και να μην σηκωθείς, μετά να πέσεις ξανά, μετά ξανά πέφτουν, μετά ξαναπέφτουν, πονάνε, υποφέρουν, υποφέρουν, είναι τρελοί, είναι τρελοί, περίμενε λίγο, τι μεγάλη απόδραση, είναι οι ναζί κατά λάθος. Πλέον ο ανταγωνισμός έχει αποκτήσει άλλα χαρακτηριστικά. Έχουμε μια αρχετυπική μάχη του καλού εναντίον του κακού. Εμείς είμαστε οι καλοί. Το κακό πρέπει να τιμωρηθεί.

Το στοίχημα παύει να είναι οι τρεις βαθμοί ενός άλλου αγώνα πρωταθλήματος και γίνεται τιμωρία για την κακή, λυτρωτική απονομή δικαιοσύνης. Και το κατάμεστο γήπεδο γίνεται λυτρωτικό κουκούλι. Είστε προστατευμένοι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους. Είσαι τόσο διαφορετικός πριν από τη μάχη, θα είσαι τόσο διαφορετικός μετά από αυτήν, αλλά εκείνη την ώρα είσαι μέρος του ίδιου συνόλου, ανήκεις στους ίδιους ανθρώπους, αντιμετωπίζεις το ίδιο αρχετυπικό κακό. Η ένταση αυτής της συλλογικής εμπειρίας, η τελετουργική φύση αυτού του ανήκειν, η εκστατική χαρά του σκοράρισμα στις καθυστερήσεις που απονέμουν δικαιοσύνη, οι κραυγές, οι βρισιές, οι κατάρες, τα τραγούδια, η δημιουργία ενός αγοριού, η δημιουργία ενός άνδρα που μπορεί μια μέρα να συνεχίσει όπως εγώ, ταυτότητα ως καθρέφτης και ραβδί, μαγειρικά σκεύη, κούκλες, πώς να ντύνεσαι και τι να φοράς, Vivienne Westwood.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *