«Η Έμιλυ στο Παρίσι»: Γιατί η τηλεόραση μας συνεπαίρνει με κλισέ

Η Λίλι Κόλινς πρωταγωνιστεί ως Έμιλι Κούπερ. φωτογραφία Marie Etchegoyen/Netflix © 2022

Βόλτες στις «Instagram» γειτονιές του Παρισιού, avant-garde μόδα, δεξιώσεις με φόντο τον Σηκουάνα και τον Πύργο του Άιφελ, όπου όλα μοιάζουν μαγικά.

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις εικόνες της σειράς του Netflix «Η Έμιλυ στο Παρίσι» («Η Έμιλυ στο Παρίσι»), ένα μοντέρνο, καλοφτιαγμένο παραμύθι που τη χαρακτηρίζει Έμιλυ Κούπερ (Λίλι Κόλινς). Η Emilie είναι μια Αμερικανίδα εργαζόμενη στο μάρκετινγκ που καλείται να φέρει την αμερικανική εργασιακή κουλτούρα σε ένα γαλλικό πρακτορείο που διαφημίζει μάρκες πολυτελείας και έχει τους δικούς του, μοναδικά γαλλικούς κώδικες και εργασιακή ηθική.

Στο τηλεοπτικό του έργο Ντάρεν Σταρ, δημιουργός της δημοφιλούς σειράς στα τέλη της δεκαετίας του 1990 Sex and the City, η ηρωίδα μετακομίζει από το Σικάγο στο Παρίσι, δεν μιλά γαλλικά και αρχικά δεν καταλαβαίνει τα έθιμα μιας ξένης χώρας. Ωστόσο, γοητεύεται από την Πόλη του Φωτός, προσπαθεί σιγά σιγά να υιοθετήσει τους ρυθμούς των Γάλλων συναδέλφων του και να σχηματίσει ομάδες.

Η Έμιλυ κάνει νέους φίλους, ερωτεύεται, βιώνει θριάμβους και αποτυχίες, καταγράφει κάθε νέα δραστηριότητά της στα social media, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλο αριθμό ακολούθων που πλέον παρακολουθούν τη ζωή της μέσα από την οθόνη.

Και αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που κάνει τη σειρά ενδιαφέρουσα. Στην Έμιλυ στο Παρίσι, της οποίας ο τρίτος κύκλος επεισοδίων προστέθηκε στη βιβλιοθήκη του Netflix στις 21 Δεκεμβρίου, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν ως ένας επιπλέον «χαρακτήρας» στην αφήγηση.

Ο κεντρικός χαρακτήρας ανήκει στη γενιά του millennial, το κινητό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς της και αυτή η συνήθεια είναι γνώριμη στους νεότερους θεατές που μπορούν να ταυτιστούν με αυτό που βλέπουν.

Η Λίλι Κόλινς πρωταγωνιστεί ως Έμιλι Κούπερ. φωτογραφία Stephanie Brancheau/Netflix © 2022

Ανακλινόμενη, αλλά όχι «άνετη τηλεόραση».

Η σειρά έκανε πρεμιέρα στη διάσημη πλατφόρμα ροής τον Οκτώβριο του 2020, σε μια εποχή που ο πλανήτης βρισκόταν σε lockdown, αντιμετωπίζοντας μια δύσκολη πραγματικότητα. Το σενάριο είναι «εύκολο» και η ιστορία προβλέψιμη. Υπάρχουν πολλά κλισέ. Ήταν όμως αυτό που χρειαζόταν ο κόσμος εκείνη την εποχή για να ξεφύγει —τουλάχιστον διανοητικά— από την πανδημία με άγνωστη έκβαση.

Πρόκειται για ένα δράμα διχασμένο από τα γεγονότα που προκλήθηκαν από την εμφάνιση του Covid-19. Οι πλοκές των επεισοδίων είναι πολύ απλές για να προκαλούν σύγχυση: χωρίς ένταση, χωρίς βία, χωρίς περίπλοκες περιπτώσεις. Γι’ αυτό και έγινε επιτυχία (σύμφωνα με το Netflix, παρακολουθήθηκε η πρώτη σεζόν τις πρώτες 28 ημέρες από τη διαθεσιμότητα της πλατφόρμας, συνολικά 58 εκατομμύρια άτομα). Βοήθησε βέβαια το γεγονός ότι μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει εύκολα όλα τα επεισόδια.

Πολλοί τοποθετούν την “Emily in Paris” στην κατηγορία “άνετη τηλεόραση»: τηλεόραση που ικανοποιεί μια συναισθηματική ανάγκη των τηλεθεατών, προσφέρει εξοικείωση και παρακολουθείται ξανά και ξανά.

Αλλά είναι και διασκεδαστικό λόγω της έλλειψης ρεαλισμού. Οι θεατές οδηγούνται σε ένα ονειρικό ταξίδι, συχνά αγνοώντας το γούστο ή το κακόγουστο, είτε οι λεπτομέρειες είναι συναρπαστικές, είτε ο πρωταγωνιστής συνεχίζει να κάνει λάθη.

Σκηνή από την τρίτη σεζόν της σειράς «Η Έμιλυ στο Παρίσι». φωτογραφία Marie Etchegoyen/Netflix © 2022

Αν και στόχος της σειράς είναι να είναι ανάλαφρη και αστεία, ίσως οι δημιουργοί να μην περίμεναν την αντίδραση της Γαλλίας και της Αμερικής. Όταν έκανε το ντεμπούτο της η πρώτη σεζόν, η σειρά κακοποιήθηκε σχεδόν καθολικά και στις δύο χώρες. Γάλλοι και Αμερικανοί προσβλήθηκαν από την ανεπιτήδευτη δομή της παράστασης, τα υπερβολικά κοστούμια και τα παλιά στερεότυπα. Συνολικά, είπαν, ήταν μια κακή απεικόνιση και των δύο πολιτισμών.

Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι παρακολούθησαν τα επεισόδια ταυτόχρονα και το «Emily in Paris» έγινε γρήγορα μια άλλη ένοχη απόλαυση. Όλοι μάλλον έχουν διάθεση για προβλεψιμότητα αυτή τη στιγμή, ένα σενάριο χωρίς προκλήσεις και απολύτως αναμενόμενο. Προφανώς, δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Ωστόσο, τέτοιες σειρές δεν θα βελτιώσουν το επίπεδο περιεχομένου στο Netflix ούτε θα αλλάξουν το συνεχιζόμενο πρόβλημα της απεικόνισης των ανθρώπων στη μυθοπλασία.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *