Δ. Αγαρτσίδης: «Η οικογένεια είναι μια μικρή αυτοκρατορία που δημιουργεί δυσλειτουργικούς ενήλικες»

Μετά τη μεγάλη επιτυχία της «Νύχτας της κουκουβάγιας» του Γιώργου Διαλεγμένου και της «Σεροτονίνης» του Μισέλ Ουελμπέκ, που επαναλήφθηκαν για δεύτερη φετινή θεατρική σεζόν, Elephas tiliensis, δηλ. Ο Δημήτρης Αγαρτσίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου ξεκινούν το νέο τους θεατρικό εγχείρημα τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου στο θέατρο Σταθμός..

Καλά «Ζάχαρη» το πρώτο έργο που έγραψε ο Δημήτρης Αγαρτσίδης, μια μαύρη κωμωδία που σχετίζεται με μια νεοελληνική, δυσλειτουργική οικογένεια. Μια δραματική ιστορία είναι το θεμέλιο του, το πλαίσιο της δικής του αφήγησης. Συνοψίζει την υπόθεση ως εξής: Στην Ελλάδα της κρίσης, ένα ξαφνικό τηλεφώνημα αποκαλύπτει αυτό που κανείς δεν περίμενε. Ο πατέρας πέθανε. Ξαφνικά. Τίποτα δεν τους προετοίμασε. Κι όμως, όσο κι αν δεν το πίστευε, πάντα κατά βάθος ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την επόμενη μέρα, 28 Ιουλίου, είδε ότι οι τραπεζικοί λογαριασμοί ήταν άδειοι. Ο μπαμπάς δεν άφησε χρήματα ούτε για την κηδεία. Σταμάτησαν το ρεύμα και το νερό. Αυτό το είχε στοιχηματίσει στον πατέρα του. Στο υπόγειο βρέθηκαν φωτογραφίες, πιο συγκεκριμένα πορνογραφικές φωτογραφίες με δεύτερη γυναίκα. Εκεί λοιπόν εξαφανίστηκε το μεσημέρι. Και το κερασάκι στην τούρτα, δύο μέρες μετά την κηδεία, η έφηβη χοντρή αδερφή χτυπά την πόρτα. Από πού μεγάλωσε; Έτσι οι υποψίες έγιναν πραγματικότητα.

Μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο της παράστασης για τις αλήθειες και τα ψέματα της Αγίας Ελληνικής Οικογένειας, την καταπίεση και τον συντηρητισμό που επιβαρύνει τα μέλη της, την κατάρρευση της ασφάλειας, τις προβληματικές προσωπικότητες που παραδίδει στην κοινωνία. Αναγκαστικά, όλοι πρέπει να αφαιρέσουμε και να ξεμάθουμε αυτό το δυσλειτουργικό μοτίβο, για μια ριζική «επανεκπαίδευση» για να αποβάλει τα παθογόνα και τις καταχρηστικές συμπεριφορές που κουβαλάμε.

-Ποιος ήταν ο λόγος που γράψατε το πρώτο σας έργο; Τι σας έκανε να καθίσετε και να αρχίσετε να γράφετε;

Πάντα με έκανε να νιώθω όταν ένα τυχαίο γεγονός γινόταν αφορμή για να αποκαλύψω κάτι κρυμμένο μέσα σου. Δεν ξέρω αν αυτό που λέω είναι ξεκάθαρο, αλλά πολλές φορές σκέφτομαι ότι υπάρχουν κρυμμένα πράγματα μέσα μας συνειδητά ή ασυνείδητα που εμείς οι ίδιοι μπορεί να μην μπορούμε να τα δούμε. Έρχεται μια στιγμή, ίσως τυχαία, που τα βγάζει όλα στην επιφάνεια, καθώς η θάλασσα σηκώνει τα σκουπίδια στην παραλία. Αυτό ως πρώτη παρόρμηση. Μετά από διάφορα γεγονότα δικά μου και των οικείων μου, συνδέθηκαν με τη σκέψη μου γύρω από την οικογένεια, αυτή τη μικρή αυτοκρατορία που κυβερνά το μυαλό των παιδιών και δημιουργεί δυσλειτουργικούς και κατεστραμμένους ενήλικες. Όχι πάντα, αλλά είναι συνηθισμένο. Ένα ορισμένο χρονικό διάστημα στην προσωπική μου ζωή έδωσε αφορμή για λέξεις και σκέψεις σκορπισμένες εδώ κι εκεί. Πριν από δύο χρόνια λοιπόν δεσμεύτηκα στον εαυτό μου ότι θα κάτσω να γράψω με οποιοδήποτε ρίσκο. Μπορώ να πω ότι η αρχή ήταν προσωπική. Στη συνέχεια μπήκε στη σφαίρα της ανατρεπτικής μυθοπλασίας. Επιπλέον, η δραματουργία είναι ένα αγαπημένο κομμάτι της δουλειάς μας, με το οποίο είμαστε πολύ δημιουργικοί. Έχει να κάνει πολύ με την παραγωγή λόγου, οπότε η διαδικασία ήταν οικεία. Ήταν πρωτόγνωρο να χειρίζομαι υλικό που δεν υπήρχε πριν, αλλά γεννήθηκε στο μυαλό μου.

– Πώς βλέπετε το έργο;

Θα το έλεγα μαύρη κωμωδία, αλλά δεν ξέρω αν είναι ο σωστός όρος. Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που πήρε την τελική του μορφή, που φυσικά αλλάζει συνεχώς και θα αλλάζει από ότι καταλαβαίνω μέχρι να φτάσουμε στην πρεμιέρα, μου ήταν ξένο. Δεν μπορούσα να κρίνω ψυχρά τι ήταν ή πώς θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος αναγνώστης ή υποψήφιος θεατής. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα οικογενειακό δράμα. Κατά τη γνώμη μου, πίσω από την πιο δραματική ιστορία κρύβεται μια αστεία κωμωδία. Έτσι είναι τα πράγματα στη ζωή. Τα γεγονότα πρέπει να μπουν κάτω από έναν στραβό καθρέφτη για να διευκρινιστούν και να ανακαλυφθούν. Δεν ήθελα απλώς να αναπαράγω μια ιστορία, ήθελα να πω ξεκάθαρα πώς βλέπω αυτή την ιστορία ως παιδί ελληνικής οικογένειας.

-Ποια είναι τα θέματα στα οποία εστιάζετε σε αυτή την οικογένεια;;

Το κύριο θέμα που με ενδιέφερε στο έργο είναι η έννοια της ταυτότητας. Δηλαδή πόσο η οικογένεια ορίζει την ταυτότητά μας και πόσο ελεύθεροι είμαστε να επιλέξουμε την ταυτότητά μας, όποια κι αν είναι αυτή. Η οικογένεια είναι μια μικρή κοινωνία. Στη χώρα μας το «τι θα πει ο κόσμος» καταγράφεται πολύ έντονα. Νομίζω ότι αυτή η φράση ορίζει πώς βλέπουμε τους άλλους και πώς μας βλέπουν. Μας έκανε βαθιά ένοχους. Όλες αυτές οι συνήθειες είναι πολύ δύσκολο να κόψουμε και μας οδηγούν στο να μην μπορούμε να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, ποιοι πραγματικά είμαστε, ώστε να βρούμε χαρά στην καθημερινότητά μας. Πάντα κάτι δεν πάει καλά μαζί μας. Και αυτό το πράγμα είμαστε εμείς, γιατί δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ποιοι είμαστε. Δεν είναι τυχαίο ότι ο απογαλακτισμός είναι δύσκολος στην Ελλάδα. Όλες αυτές οι παθολογίες που έχουν κλονιστεί τα τελευταία χρόνια -και ευτυχώς κλονίζονται- σε σχέση με το metoo, την κακοποίηση, τον βιασμό, την ενδοοικογενειακή βία, την πατριαρχική δομή της κοινωνίας και την πατριαρχική οπτική με την οποία βλέπουμε όλοι τα πράγματα τώρα. Χρειαζόμαστε μια ριζική αναμόρφωση. Μάλιστα, θέλω να επισημάνω ότι θεωρώ αδιανόητο η κόρη μου στην Ε’ τάξη να παρακολουθεί δύο μαθήματα θρησκευτικών και όχι ένα μάθημα θεάτρου. Πώς μπορεί ένα δεκάχρονο παιδί να αποδεχτεί αυτή τη λογική όταν το θέατρο είναι πολυτέλεια, αν όχι ανάγκη, και φτάνουμε στο σημερινό προεδρικό διάταγμα να κάνει όλους τους καλλιτέχνες μας ανειδίκευτους. Εξακολουθεί να κυριαρχεί η τριμερής πατέρας-θρησκεία-οικογένεια. Το πολιτικό κόστος οποιουδήποτε τολμήσει να το ταρακουνήσει κάνει τις συνθήκες διαβίωσής μας τουλάχιστον προβληματικές.

-Κεντρικό πρόσωπο στο έργο είναι ο πατέρας της οικογένειας. Ποια είναι τα άλλα πρόσωπα;

Σε αυτή την πατριαρχική δομή, η κεντρική φιγούρα, η φιγούρα που οδηγεί την ιστορία, το στέλεχος της οικογένειας, είναι πράγματι ο Πατέρας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι ενώ με τη Δέσποινα (Αναστάσογλου) είχαμε ήδη μια κόρη έξι ετών, όταν ο κόσμος ανακάλυψε ότι η Δέσποινα ήταν έγκυος σε δεύτερο παιδί και το παιδί ήταν αγόρι, την τιμή, τα συγχαρητήρια και τα συγχαρητήρια που μας έδωσαν. είχε διαφορετικό βάρος. Μιλούσαμε ο ένας στον άλλον και λέγαμε, «Είναι δυνατόν αυτό να συμβαίνει ακόμα σήμερα; Κι όμως είναι. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες του έργου είναι η Μητέρα της Οικογένειας, δηλ. η απατημένη σύζυγος του πατέρα, η δεκαπεντάχρονη κόρη του πατέρα από τη δεύτερη παράνομη οικογένειά του, η οποία είναι χοντρή και παραμορφωμένη, τουλάχιστον όπως τη βλέπουν οι άλλοι. Το τέταρτο πρόσωπο είναι ο Υιός που αντιμετωπίζει την ανατροπή της αποκάλυψης της δεύτερης οικογένειας. Αυτοί οι άνθρωποι περιβάλλονται από έναν ψυχίατρο και μια νοσοκόμα.

– Γιατί τον ονόμασες Ζάχαρη;

Αυτό ξεκίνησε από μια αληθινή ιστορία. Υπήρχε μια γυναίκα που ήταν πολύ εντυπωσιακή και όμορφη στα νιάτα της. Όταν τη φλέρταραν, την έλεγαν «ζάχαρη στη ζάχαρη». Κράτησα λοιπόν τον τίτλο «Sugar» γιατί μου άρεσε πολύ ο ήχος και γιατί η ζάχαρη είναι κάτι που λαχταράμε, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι πολύ επιβλαβής για τον οργανισμό μας. Ακόμα κι αν ξέρουμε ότι είναι πολύ βλαβερό, είναι πολύ δύσκολο να του αντισταθούμε. Η λαιμαργία είναι θανάσιμο αμάρτημα.

-Πώς θα περιγράφατε τη συγκεκριμένη οικογένεια στο έργο και ποια είναι η σχέση της με τη γνώριμη ελληνική οικογένεια;

Πολλές φορές λέμε ότι βλέπουμε κάτι στο θέατρο ή στον κινηματογράφο και μας φαίνεται υπερβολικό. Στη ζωή, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχω συναντήσει πολλές απίστευτες ιστορίες με κοινό παρονομαστή τις τρελές περιπτώσεις γονιών που αφήνουν αφόρητη κληρονομιά στα παιδιά τους, υλική και ψυχική. Εκ πρώτης όψεως, η οικογένεια στο έργο μπορεί να μην είναι μια τυπική ελληνική οικογένεια, αλλά πιστεύω ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά κάθε τυπικής ελληνικής οικογένειας. Και για να μην το παρουσιάσουμε ως κακό πράγμα, η οικογένεια σίγουρα δεν είναι κακό. Αυτό είναι κάτι φυσικό. Αυτή είναι η πηγή από την οποία ξεκινάμε όλοι. Εκεί πρώτα γνωρίζουμε την αγάπη και εκεί μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και να ανταποκρινόμαστε σε αυτόν. Σε αυτόν τον στενό κύκλο, είναι δύσκολο για τον καθένα μας να είναι ελεύθερος, να είμαστε ο εαυτός μας, να μπορούμε να ανακαλύψουμε ελεύθερα τον εαυτό μας, ώστε μετά να βγούμε στον πραγματικό κόσμο, την κοινωνία και να είμαστε ένα άτομο με καρδιά, ενσυναίσθηση. και ταυτόχρονα και ενεργός πολίτης. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας καθοριστικός πυρήνας. Αν λειτουργεί πολύ προβληματικά, είναι πολύ δύσκολο για το παιδί που βρίσκεται μέσα του να μπορέσει να ξεπεράσει τα εμπόδια και να σταθεί στα πόδια του.

– Νιώθετε ότι κάτι αλλάζει στη νεοελληνική πραγματικότητα ή μένουν όλα δέσμια του συντηρητισμού του παρελθόντος;

Νομίζω ότι από έξω φαίνεται ότι κάτι αλλάζει, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι αισιόδοξος. Χθες ήμασταν σε μια παρέα και μιλήσαμε. Κάποιος ανέφερε ότι του έκανε εντύπωση που κάποιοι περπατούν μπροστά από μια εκκλησία και κάνουν το σταυρό. Ένας άλλος από την παρέα αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσαμε να θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι όταν εμείς οι ίδιοι καταδικάζαμε κάποιον που έκανε το σταυρό και πίστεψε. Είναι δικαίωμα του και είναι ελεύθερος να πιστέψει ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε. Το δίνω ως παράδειγμα γιατί η χριστιανική πίστη είναι επίσης άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική οικογένεια, το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία. Νομίζω ότι πρόκειται για την εξισορρόπηση των πραγμάτων, ώστε ο καθένας να βρει τη θέση του, ώστε να μην εκφοβίζεται κανείς. Προφανώς, αυτό είναι ουτοπικό. Δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα όσο το σύστημα κινείται από χρήματα και όλα είναι οικονομικές κινήσεις με πολιτικά κίνητρα. Φυσικά, θέλουμε να διατηρήσουμε τα «ελληνικά μας χαρακτηριστικά» της εγκαρδιότητας, της φιλοξενίας, της ζεστασιάς και της επικοινωνίας. Ταυτόχρονα, όμως, θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα ώστε να είμαστε όλοι πιο ενεργοί ως πολίτες και ως άνθρωποι και να ζούμε σε μια καλύτερη και πιο ισότιμη πραγματικότητα.

– Αυτή είναι η τρίτη θεατρική παράσταση της ομάδας σας φέτος. Φαίνεται αρκετά διαφορετικό από τα άλλα δύο. Υπάρχουν όμως και κοινές αναφορές.

Είμαστε στη μέση της διαδικασίας, βρισκόμαστε στις τελευταίες πρόβες, που είναι πάντα πολύ κρίσιμες, οπότε είναι δύσκολο να απαντήσω. Είμαι σίγουρος ότι αυτά τα τρία έργα συνδέονται γιατί έχουν να κάνουν πολύ με το πώς βλέπουμε τα πράγματα, πώς αντιμετωπίζουμε τον κόσμο και πώς θέλουμε να επικοινωνήσουμε στο θέατρο. Μας ενδιαφέρει πολύ το σύγχρονο δράμα, το ελληνικό δράμα. Γενικά μας ενδιαφέρουν να γίνονται και να γράφονται πράγματα που αντικατοπτρίζουν αυτό που μας συμβαίνει. Όλα τα κλασικά κείμενα είναι πολύ ωραία και φυσικά για να είναι κλασικά έχουν τον λόγο τους. Αλλά αν δεν υπάρχει παρόν στη συγγραφή και την παραγωγή, δεν θα υπάρχει μέλλον. Όταν οι κοινωνικές συνθήκες είναι επείγουσες, το δράμα στρέφεται στο παρόν. Εκ πρώτης όψεως, νομίζω ότι αυτό που συνδέει την παράσταση της «Ζάχαρης» με τη «Νύχτα της κουκουβάγιας» του Γιώργου Διαλεγμένου είναι ο ίδιος ο θάνατος. Πώς αντιμετωπίζεται στη σκηνή και στην ίδια τη ζωή, πόσο καθοριστικό είναι και πόσο ανατρέπει μια προηγούμενη κατάσταση. Σε σχέση με το Serotonin του Michel Welbeck, το κοινό στοιχείο είναι σίγουρα το ωμό, πικρό και κυνικό χιούμορ που νομίζω ότι συνυπάρχει με την πραγματικότητα που ζούμε κάθε λεπτό.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΔΟΣΗΣ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτσίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου-Ελέφας Τιλιένσης

Σκηνικά-κοστούμια: Lidia Andriotti

Σχεδιασμός Φωτισμών: Ναυσικά Χριστοδουλάκος

Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Μαυραγάνη

Επικοινωνία και προώθηση: Ευαγγελία Σκρομπόλα

Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη

Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Αγαρτσίδης, Τατιάνα Άννα Πίτα, Ελίνα Ρίζου

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών. Στην παράσταση χρησιμοποιούνται στροβοσκοπικά φώτα.

Χορηγός της παράστασης είναι το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θεατρικός Σταθμός

Viktoros Ugo 55, Μεταξουργείο, τηλ. 210 52 30 267

Ημέρες παραστάσεων: 23 Ιανουαρίου έως Τρίτη 14 Μαρτίου 2023

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Ώρα: 21.00

Τιμές εισιτηρίων: 16€ κανονικό, 13€ φοιτητικό, άνω των 65, ΑΜΕΑ, 65+

Πωλούνται εισιτήρια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *