Αστικοί μύθοι, αλήθειες και «Πομόνα» στο Θέατρο Πόρτα | Ανασκόπηση

Το παιχνίδι

σε Πομόνα Στα Αγγλικά Alistair McDowall αλήθεια και μύθος συνυπάρχουν σε ένα παιχνίδι ίσως του νου, ίσως της φαντασίας, ίσως του θεάτρου ή ίσως της ίδιας της πραγματικότητας. Το έργο, που γράφτηκε το 2014, χαρακτηρίζεται από κατακερματισμένη πλοκή και δράση. Θυμίζοντας έντονα βιντεοπαιχνίδι ή ίσως απλώς ένα RPG, οι χαρακτήρες βυθίζονται από την αρχή σε μια δυστοπία όπου τα πάντα είναι δυνατά, ανάλογα με τη ρίψη των ζαριών. Επτά ήρωες, εναλλάσσονται, συναντιούνται, συζητούν, καταστρέφουν ο ένας τον άλλον, ανεξάρτητα από το τι θα δείξουν τα ζάρια και τι θα υπαγορεύσουν οι συμπαίκτες τους. Εξάλλου, και στη ζωή, η μοίρα του καθενός συνδέεται αναπόφευκτα και αναπόφευκτα με τους άλλους. Έτσι ο McDowall δημιουργεί ένα ιδιαίτερο θέατρο μέσα στο θέατρο στο οποίο είναι δυνατές κάθε είδους εκδηλώσεις.

Η Πομόνα είναι ένα πραγματικό μέρος στην πόλη του Μάντσεστερ, από όπου κατάγεται ο συγγραφέας. Ο Όλι ψάχνει για τη δίδυμη αδερφή που νομίζει ότι έχει αλλά μάλλον λείπει. Εν τω μεταξύ, στην πόλη, ο Τσάρλι ψάχνει για συμπαίκτη για το παιχνίδι που παίζει, Dungeons and Dragons, μέχρι να συναντήσει τον Keaton. Ο Τσάρλι φαίνεται να στήνει το παιχνίδι όχι μόνο για τον ίδιο και τον Κίτον, αλλά και για τον Μο, με τον οποίο συνεργάζονται, τον Γκέιλ, για τον οποίο δουλεύουν και οι δύο, τον Φέι και τον Ζέπο. Ο Τσάρλι φαντασιώνεται να γεμίσει την πόλη με τα σάλια και τα σάλια του.

Η κατεύθυνση

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ!

  • Σταχτοπούτα, το κλασικό μπαλέτο σε μουσική του Σεργκέι Προκόφιεφ στο Χριστουγεννιάτικο Θέατρο

  • Η Πινακοθήκη των Ιλλιτών του Νίκου Τσιφόρου σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Χρυσομάλη στη Μονή Λαζάρου

Σαν βγαλμένο από τηλεπαιχνίδι, η ατμόσφαιρα της παράστασης θυμίζει έντονα παιχνίδι καταστροφής. Κατεστραμμένοι ήρωες, σκοτεινά τούνελ, θύματα και δολοφόνοι, πόρνες και μαστροποί, πολλά μαύρα χρήματα, εμπορία οργάνων, απαγωγές μωρών συνυπάρχουν σε μια δυστοπική πραγματικότητα που σκηνοθετεί Θωμάς Μοσκόπουλος και Sigurdur F3. Ακόμη και το πλαίσιο της συνεργασίας του Θ. Μοσχόπουλου με τον Ισλανδό σκηνοθέτη PRG (Role Playing Game) μυρίζει μυστήριο, καθώς κανείς δεν έχει δει ποτέ αυτό το πρόσωπο που φέρει την κωδική ταυτότητα.

Με έξυπνο τρόπο οι σκηνοθέτες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της συνεχούς αλλαγής, αλλά και τον αποσπασματικό χαρακτήρα της δράσης. Ο διχασμός που χαρακτηρίζει την περίσταση (της ίδιας της εποχής, ιδιαίτερα της μεταπανδημικής περιόδου) αποτυπώνει εύγλωττα και ξεκάθαρα τι δημιουργούν τα αντίστοιχα παιχνίδια. Ταυτόχρονα, δείχνει τη διαδρομή που ακολουθήθηκε για να διαμορφωθεί και να καθιερωθεί ένας αστικός μύθος. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι υπόγεια με διασωληνωμένα καλώδια για να παραμείνουν ζωντανοί και να αφαιρέσουν τα όργανά τους; Είναι αλήθεια ότι απαγάγουν γυναίκες για να γεννήσουν μωρά και μετά τα σκοτώνουν; Ο Όλι έχει πραγματικά δίδυμη αδερφή; Μόλις ειπωθεί κάτι, δεν έχει πλέον σημασία αν είναι αλήθεια ή όχι, καθώς όλοι υποψιάζονται ότι μπορεί να είναι αλήθεια.

Οι ηθοποιοι

Ο Σίμος Κακάλας ως Moe αποτυπώνει όλη την ουσία του έργου, κινούμενος με μεγάλη δεξιοτεχνία ανάμεσα στην απολαυστική και λεπτή κωμωδία και την αληθινή τραγωδία. Σύντροφος προς Άννα Μάσα όπως η Γκέιλ που επιδεικνύει την υποκριτική της δεινότητα. Ο Τσάρλι του είναι εξαιρετικός Γενικό φως, που σκιαγραφεί με λεπτές γραμμές τη φιγούρα ενός επίδοξου δολοφόνου, αλλά ουσιαστικά ενός ανόητου, που ασυναίσθητα (ή εντελώς συνειδητά) κατασκευάζει σε «πραγματικές» ιστορίες ζωής παρόμοιες με αυτές που βιώνει στα RPG που παίζει. Πολύ καλό και το Ζέππο του Γιώργος Παπαλούς, που κάνει συμπαθή τον χαρακτήρα του, που ζει με κυνισμό και ανώδυνη. Η Φαίη της είναι πολύ καλή Ειρήνη Μακρήαλλά και ο Όλι του Άλκη Μπακογιάνη, ο οποίος επιτελεί έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο. Τέλος, ο Κίτον της είναι πολύ καλός Στεφανία Ζώραπου διακρίνεται και για την υπέροχη φωνή του.

Άλλοι παράγοντες

Τα κοστούμια και τα σκηνικά του Βασίλης Παπατσαρούχα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση. Η σκηνή, γεμάτη τουαλέτες, μύριζε σαπίλα και βρομιά από τη στιγμή που το κοινό μπήκε στο θέατρο. Η τελευταία αναφορά του Zeppo ότι θα ήθελε να καλύψει ολόκληρη την πόλη με τη βρωμιά του ενισχύει την ιδέα ότι ολόκληρη η πόλη βρίσκεται σε σήψη και σήψη. Επομένως, δεν πρόκειται μόνο για μια ομάδα περιθωριακών ανθρώπων. Τέλος, όλα καλύπτονται με μουσαμά, όπως οι γάτες καλύπτουν τη βρωμιά τους. Ωστόσο, η δυσοσμία και η βρωμιά δεν εξαφανίζονται έτσι: απλά δεν είναι πλέον ορατά με γυμνό μάτι.

Τα φώτα (Νίκος Βλασόπουλος) και οι ήχοι (Λευτέρης Ντούρος) κατέχει επίσης ένα πολύ σημαντικό μέρος αυτής της φανταστικής δημιουργίας.

Συμπερασματικά

Ο Πομόνα αυτό είναι ένα έργο που έρχεται από το μέλλον. Ένα σκοτεινό, ασαφές, δυστοπικό μέλλον όπου η ατμόσφαιρα θερμαίνεται, το σκοτάδι βασιλεύει, άλλοι καθορίζουν το μέλλον μας με τα ζάρια, οι άνθρωποι είναι μαριονέτες που λένε να αναπνέουν και να υπάρχουν, τα μωρά εμφυτεύονται σε κωματώδεις μητέρες, οι άνθρωποι εξαφανίζονται, για να πάρουν το δικό τους όργανα, τα χρήματα είναι αυτοσκοπός και ο τρόπος να τα αποκτήσεις είναι άσχετος, και η δολοφονία είναι απλώς άλλη μια ανθρώπινη πράξη. Αν ο θεατής αναγνωρίσει έστω και ένα από αυτά τα στοιχεία στη σημερινή ζωή, τότε η κατάσταση έχει ήδη πάει σε λάθος κατεύθυνση. Ο συγγραφέας κλείνει το μάτι στο κοινό, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν μήπως ξυπνήσουν στην Πομόνα μια μέρα: το κοινό ζει ήδη στην Πομόνα…

Πηγές φωτογραφιών: Πάτροκλος Σκαφίδας

Διαβάστε επίσης:

Pomona, του Alistair McDowell στο Θέατρο Πόρτα
Φώτης Στρατηγός: Η σχέση του RPG με το θέατρο είναι ιδιοφυΐα από έναν συγγραφέα

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *