Αλεξία Ιμάνο Μαρούλη – Η άγρια ​​φύση και η άγρια ​​γυναίκα: Έκθεση στην γκαλερί Άλμα

Άγρια είναι η ύπαρξη, μέρος μιας κολοσσιαίας έκρηξης ανάμεσα στα αστέρια, ανάμεσα στον ωκεανό και τις ακτές του, λεπτές σταγόνες νερού στα κλαδιά, ήχος, κάθε τι άγνωστο. Είναι μια απρόβλεπτη δύναμη που λειτουργεί σε τόσο μεγάλη κλίμακα που μπορούμε να βιώσουμε μόνο σωματίδια αυτού του κοσμικού καλειδοσκόπιου. Η άγρια ​​φύση δεν μπορεί να ελεγχθεί. Έρχεται και φεύγει, κατά περίπτωση, γιατί αυτή είναι η φύση των πραγμάτων.

Οι έννοιες της κυριαρχίας πάνω στην «εξωτική φύση» βρίσκονται στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας από τότε που η συλλογή της ετερότητας ή της κυριαρχίας πάνω στον απείθαρχο καθόρισε την αίσθηση δύναμης του κατακτητή στον κόσμο. Η σκλαβωτική επιθυμία να κυριαρχήσουμε και ο βαθύς φόβος της εγκατάλειψης έχουν καταδικάσει την ανθρωπότητα να πιστεύει ότι η ερημιά είναι έξω από εμάς αντί μέσα μας. Είναι προφανές παντού γύρω μας ότι ο κόσμος έχει έρθει να εξομαλύνει τη διαίρεση μεταξύ ανθρώπου και φύσης, την εμμονή με τον έλεγχο και τον θάνατο της σύνδεσής μας με το άγνωστο. Αυτή τη διαλυμένη σχέση μεταξύ ανθρώπων και άγριας ζωής επιχειρεί να αποκαταστήσει η έκθεσή της Αλεξίας Ίμανος Μαρούλης «Η άγρια ​​φύση και η άγρια ​​γυναίκα».

Μέσα από τους πίνακές της επιδιώκει να αποδομήσει την κοινωνική προδιάθεση για έλεγχο και κυριαρχία, αφηγούμενος τη δική της ζωή, οράματα, συναισθήματα και διευρυμένη επίγνωση του άμεσου περιβάλλοντος της. Ο πράσινος ωκεανός, ένα χρώμα με την ένταση ενός δάσους, συνυπάρχει με τη γη και τα οστά. Κάτω από αυτό το χώμα ζουν αμέτρητα χρόνια εξέλιξης, από ζώα που έχουν φωλιάσει ή απλά έχουν περάσει από μέσα, πεσμένα δέντρα, φυτείες που αναπτύχθηκαν από αρχαίους πολιτισμούς, μέχρι τον κήπο που φύτεψε η γιαγιά. Ο χρόνος και ο χώρος που κουβαλά το έδαφος είναι μια ιδέα που δεν μπορούμε να συλλάβουμε, αλλά που η Αλεξία θυμάται αποσπασματικά, μνήμες βαθιάς μοναξιάς και όμως με μια αναμφισβήτητη σύνδεση με την άγρια ​​φύση μέσα μας.

Αυτή η έκθεση είναι εμπνευσμένη και αφιερωμένη στη γυναίκα που υποφέρει, κακοποιείται και παρεξηγείται υπό το πρίσμα των κοινωνικών κανόνων. όπου ο ρυθμός της οικονομικής ταχύτητας είναι κεντρικός στη συμπεριφορά του, αναφερόμενος στη φράση της Silvia Federici «η σύνδεσή μας με τους πλανητικούς ρυθμούς και την αίσθηση της μαγείας των ανθρώπων σκοτώνει τη βιομηχανία. Δεν είναι τυχαίο ότι η Wild Nature και η Untamed Woman έχουν παρόμοια φήμη. Λύκοι, τσακάλια, αρκούδες και «ανεξέλεγκτες» γυναίκες μοιράζονται τα αρχέτυπα του ασυνείδητου της κοινωνίας: θανατηφόρο, επικίνδυνο και αρπακτικό. Τα αρχέτυπα που προκαλούν φόβο και που δείχνει η ιστορία έχουν καταπολεμηθεί, φυλακιστεί, τιθασευτεί και μερικές φορές εξαλειφθεί εντελώς.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ!

  • Τάκης Γερμενής – “in-your-face”: Έκθεση στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα του Δήμου Αθηναίων

  • Άλκηστις Μαυροκέφαλο – Tithons: Έκθεση στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούδα

Το Wilderness and the Untamed Woman είναι ένα μέρος για να ξαναδουλέψουμε μέσα μας την κακομεταχείριση της άγριας ζωής – μια συζήτηση που χρειάζεται στον πυρήνα της φροντίδας και της κοινότητας. Η Αλεξία Ιμάνο Μαρούλη αμφισβητεί και αποκαλύπτει το συναισθηματικό ήθος που έχει δημιουργήσει μέσα μας αυτή η αφήγηση, συνδέοντας τον θεατή με την αίσθηση της απώλειας, του φόβου, της μοναξιάς, του ανήκειν και πυροδοτώντας ένα υπαρξιακό δέος για κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.

Jessica Fertonani Cook | Μετάφραση: Βασίλειος Μαρούλης

Επεξεργασία αναφοράς: Μαρία Αλμπάνη

Κύριο θέμα εικόνας: Hungry Children and Lost Mother, ακρυλικό και κάρβουνο σε καμβά, 86×140 cm, 2022.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *